"En hoe reageerde Esmée op de komst van een zus?" wordt mij vaak gevraagd.
Wel, ze reageerde helemaal anders dan ik verwacht had. Omdat Esmée toen enorm aanhankelijk was, en dan vooral aan mij, en altijd véééééél aandacht wil, dachten we dat ze het wel moeilijk ging hebben om haar mama plots te delen. Maar dat viel reuze mee.
Af en toe klaagt ze wel eens "Ik kan niet stappen! Ik ben ook een baby'tje!" of wanneer Noor honger heeft "Ik wil ook een flesje!". Maar over het algemeen is ze poeslief met haar baby-zus, praat ze er honderduit tegen, leest ze haar boekjes voor, zoekt ze snel een tutje wanneer Noor weent, en betrekt ze Noor bij de spelletjes die ze speelt.
Gisteren, toen ik even boven bezig was, ging plots mijn interne alarmbel rinkelen. "Ik hoor Esmée niet meer beneden. Wat is ze aan het doen?"
Toen ik gauw beneden ging kijken, waren Esmée en Noor alletwee braaf aan het spelen. Dacht ik. Want toen ik even goed naar Noor keek, zag ik een papegaai op haar wang.
