Hout geeft veel warmte

Het afgelopen lang weekend zijn Ilja en ik samen met mijn ouders naar Avernes geweest, een afgelegen schilderachtig dorpje in de heuvels van Normandië waar mijn familie een buitenhuisje heeft. Avernes-sous-Exmes ligt noch aan de zee, noch in de bergen en het aantal toeristische attracties in een straal van twintig kilometer kan je op één hand tellen. Elke keer vraag ik mij af wat ik er zal gaan doen en achteraf kan ik meestal ook niet benoemen wat ik daar nu eigenlijk uitgespookt heb, maar toch heb ik mij daar nog nooit verveeld. Het komt erop neer dat je 's morgens opstaat, eet, doucht, wat leest of wandelt, enkele kilometers rijdt om eten, eten klaarmaakt, eet en slaapt. Het goei leven, quoi.

Af en toe moet er ook gewerkt worden: binnenmuren schilderen, grote kuis, onkruid wieden tussen de rozen, gras maaien op de oprit. Dit weekend was het plan: we leggen die dode boom in de wei eens om. Dan kan hij al niet meer per ongeluk op een paard of een koe vallen en dan hebben we ineens hout voor de kachel.

Mijn vader had het ding eens goed bekeken, de nodige berekeningen gemaakt en uitgekiend dat de boom ver genoeg van de afsluiting stond om hem in die richting, dus weg van de kikkerpoel, te laten neervallen. Papa zou de kettingzaag hanteren, Ilja en ik moesten enkel de paarden op een afstand houden.

De boom bleek nog een koppige klant, maar uiteindelijk ging hij wel tegen de vlakte, perfect hoe het uitgerekend was. En dan begon het werk pas: in grote brokken zagen, in de kruiwagen laden, naar de houtstapel vervoeren, in hanteerbare stronkjes klieven, stapelen om te laten drogen.

Een groot deel van de boomstam ligt nog altijd in de wei, maar ik was kapot. Het zweet stoomde van mijn gezicht. Of zoals mijn tante Anne het verwoordde: "Ja, van hout hebt ge veel warmte."

Sterke prestatie

Drie Belgen, Stein, Stef en Björn, hebben gisteren de top van de Mount Everest bereikt! Langs de moeilijke kant dan nog! Sterke prestatie, en dat is nog een understatement. En zoals dat bij uitzonderlijke prestaties gaat, blijken heel veel mensen de performers in kwestie plots te "kennen". Mijn link met deze drie mannen is het lief van Björn, Magali, die nog jaren bij mij op school gezeten heeft (zie ook post "Hoge hakken" van maart 2007). Een collega van Ilja blijkt het Belgisch trio ook te kennen, of toch één van de drie.

Je kan hun avonturen volgen op hun website Belgian Everest Climb. Hun dagboek is wat lang om in één keer te lezen, maar de berichten worden spannender naarmate de tijd vordert en de hoogte stijgt.

Nu hopen dat ze ook nog veilig naar beneden geraken met hun tien tenen intact.

Dagget wet

Wie een cursus "Antwaarps veur geverderden" ambieert, kan ik ten stelligste Dagget Wet aanraden, de nieuwe cd van Axl Peleman, in onvervalst Hobokens. Fijne liekes en gitaarmelodiekes met een paar fantastische stukskes tekst. In Suzy Maske zingt hij over een oude vlam "Ik oop dat gaa maa nog kengt", waarop hij zichzelf omschrijft als "Ik zeng dieë me z'n accengt". Een niet nader genoemde president van een niet-gedefinieerde wereldnatie wordt bezongen met de woorden "nen aup me ne plastrong en ne smool van texauns kartong". Zalige cd om naar te luisteren in de auto, of om al meezingend uw eigen Antwerps bij te schaven.

Maar de voor mij meest memorabele uitspraak van Axl Peleman hoorde ik een tijd geleden al in een radio-interview. Ik moet er vaak aan terugdenken wanneer ik hormonengekke pubers, zatte studenten of lallende hooligans een krampachtige poging zie doen om indruk te maken op de leidersfiguren van hun kudde, om erbij te horen. De journaliste vroeg Axl of zijn vele tv-optredens niet slecht waren voor zijn geloofwaardigheid als rocker. Al lachend antwoordde Axl met een wijze levensles die enkel uit de mond van een mature mens kan komen met een gezonde dosis zelfvertrouwen: "Beste Fried'l," zei Axl, "street credibility is out."

Hoeden zijn toegestaan

Ik had mij voorgenomen om het eerst persoonlijk, dus niet over de telefoon of per email en zeker niet per sms, te vertellen aan de dichte familie, en dan pas aan de rest van de wereld. Gisteren is mijn oma op de hoogte gebracht, dus het wordt tijd dat het nieuws toch op elektronische wijze en misschien wel aan wildvreemden de wereld in gestuurd wordt:

Ilja en ik gaan trouwen!

Hoe en wat, waar en wanneer, dat zijn dan weer vragen waar we later pas een antwoord op zullen geven. Op dit moment is alles nog mogelijk. Meer details volgen dus pas later. Wat ik wel al kan meedelen: op het feest zijn hoeden toegestaan!

Wok wok wok

Voor zijn verjaardag heb ik Ilja vorig jaar een kookles cadeau gedaan van Weekendesk, genaamd "Koken met chefs". Ik geef het toe, niet helemaal onbaatzuchtig van mij, het is zo één van die cadeautjes waar je als schenker ook wat aan hebt.
Ilja koos de wokworkshop (probeer dat maar eens drie keer na mekaar uit te spreken) van de Chilli Club in Antwerpen en het resultaat zie je in deze foto's. Mjammie!

Leve de koningin

Nederlanders zijn toch een apart volkje. Dat hebben we dit weekend alweer persoonlijk mogen aanschouwen in Amsterdam, waar Ilja en ik onze goede vrienden "van Amerika" zijn gaan bezoeken. Joke en Anuj hebben er een appartement gekocht en ze stonden te popelen om het ons te laten zien. En ik moet zeggen, hun woonst looks fabulous. Nogal klein naar Belgische normen, maar heel mooi gerenoveerd en op zich zeker groot genoeg voor nu.

Het leuke was dat het op maandag 30 april niet alleen een brugdag was voor ons, maar ook een van de meest gevierde feestdagen in Nederland: koninginnedag! Dat wil zeggen, duizenden en duizenden keeskoppen die afzakken naar de hoofdstad, overal ambiance en heel heel veel oranje.

Op koninginnenacht, 29 april dus, wordt er overal gefuifd, en op de dag zelf - en dat vind ik nu zo typisch Nederlands - is er rommelmarkt in de hele stad. Iedereen die ook maar iets denkt te kunnen slijten aan een voorbijganger, bakent met plakband een klein stukje voetpad af en zet er zijn spullen en prullen in de aanbieding. Klein en groot, iedereen wordt gestimuleerd om op een creatieve manier zaken te doen. Ik zag een stand waar ze "emotie in één minuut" te koop hadden (voor één euro kreeg je er bijvoorbeeld een knuffel, voor anderhalve euro een "laat-los-ballon"), één vrouw prees haar koopwaar aan als "kleren van mijn ex" en velen hadden een "grabbelton", waar je voor één luttele euro een graai kon doen in een geïmproviseerde cadeautjesemmer. Tja, die Nederlanders, het zijn en blijven toch handelaars.

Maar de allermafste was eigenlijk geen Hollander, maar een Irakees. Het enige wat hij verkocht, was een stuk of twintig oude Iraakse geldbriefjes, met de beeltenis van Saddam erop. Ik weet niet hoeveel hij ervoor vroeg, maar het zal allicht meer zijn dan dat hij er in zijn thuisland voor zou krijgen. Clever, vond ik hem, en voor mijn part dus al goed geïntegreerd in dit platte land der zeevaarders.

Joke en Anuj deden dit jaar voor het eerst mee en deelden met een koppel vrienden een stand met oude kleren, films, boeken, speelgoed, glaswerk en afgedankte huwelijkscadeaus. Van Joke's vriendin Saron heb ik zelf een supercool jasje gekocht, van G-Star voor 5 euro! Echt een heel leuk vestje en onmiddellijk bruikbaar want eigenlijk was het redelijk frisjes. Toen wij naar huis vertrokken, tegen 12 uur, hadden beide koppels al 40 euro verdiend. Goed gedaan, Joke en Anuj! Ook al goed ingeburgerd. ;-)