Nieuw op deze weblog

Vanaf nu kan je op deze weblog ook fotoalbums van mij vinden. Aan de rechterkant van deze pagina zie je de link naar "mijn fotoalbums bij Flickr".

Ik ben er vanmorgen pas aan begonnen, dus er staat bij wijze van test nog maar één foto op, maar de rest zal snel volgen.

Wordt vervolgd.

Van Borgerhout naar Linkeroever

Het is mij gelukt! Zondag heb ik de 5 kilometer van de Asics Ladies Run volledig uitgelopen! En zo rood zag ik eruit toen ik bijna over de eindmeet liep.


Mama loopt rechts van mij, waardoor je haar op deze (enige) foto spijtig genoeg bijna niet kan zien.

Ik was zo blij dat ik het einde gehaald had! Niet omdat ik aan het einde van mijn krachten was, maar omdat ik bijna niet aan de start geraakt was! Ongelooflijk. Daar "train" ik dan vier maanden voor en op de dag zelf verschijn ik bijna te laat aan de start.

Ok, we waren misschien wat te laat vertrokken in Borgerhout. Om 12u30 dacht ik dat we met de fiets wel ruim op tijd op Linkeroever zouden geraken, maar dat was buiten de files van tweewielers gerekend. Zowel aan de lift van de voetgangerstunnel als aan die van de fietserstunnel stond een hele rij mensen te wachten. Dan maar met de fiets aan de hand de trap af onder de Schelde. Eenmaal op Linkeroever was het nog een klein eindje trappen tot aan de TenMiles-site.

En toen begon de miserie pas echt. Omdat ik mij via het werk ingeschreven had, moest ik mijn borstnummer op een andere plek gaan afhalen dan de anderen. NIEMAND kon mij vertellen waar die plek precies was, iedereen stuurde mij in een andere richting. De tijd begon te dringen, ik werd al zenuwachtig, en ik begon te lopen op zoek naar mijn borstnummer. Ondertussen was het 14u, nog een kwartier te gaan voor het startschot. Dat lopen op zich maakte mij nog nerveuzer omdat ik mij aan het vermoeien was nog voor de westrijd begonnen was.

Na ongeveer twee kilometer rondhossen vond ik uiteindelijk de kleedkamers waar ik moest zijn. Snel snel een andere t-shirt aangetrokken en in draf naar de start. Zo'n 1500 deelnemers stonden al klaar, ik sloot helemaal achteraan aan, redelijk over mijn toeren en bijna in tranen. Gelukkig vond ik mama onmiddellijk en was zij de rust zelve.

Helemaal achteraan starten is niet ideaal, maar het voordeel is wel dat de kans groot is dat je na enkele honderden meters al mensen begint voorbij te steken. En eerlijk, ik had het gevoel dat mama en ik niets anders deden dan tragere mensen voorbijhossen.

Mijn tijd? 33 minuten. "Dat is snel, dat is 9 km/u!" dacht ik eerst, maar achteraf ontdekte ik op de officiële website dat de Ladies Run eigenlijk maar 4500 meter lang was... In ieder geval was ik heel blij dat ik het gehaald had - in januari was ik na drie minuutjes joggen aan een rustig tempo al buiten adem - want dat was uiteindelijk toch mijn doelstelling. Mama en ik zijn samen rond de 1200ste plaats geëindigd, wat toch wil zeggen dat we er driehonderd ingehaald hebben.

Volgend jaar ineens de tien mijl? We zullen zien...

Sport

Volgende week is het al zover! Zondag 22 april, de Asics Ladies Run! Vijf kilometer.

Ik heb het gevoel dat ik er nog niet helemaal klaar voor ben. Om begonnen te zijn als één van de goede voornemens in de maand van de goede voornemens, namelijk januari, heb ik het lopen nog redelijk goed volgehouden, vind ik. Het is tenslotte al april. Het feit dat ik mijzelf ingeschreven heb voor de Ladies Run EN dat ik het ook nog eens aan jan en alleman en online gecommuniceerd heb, zal er wel iets mee te maken hebben. Ik kan het toch niet maken om in mijn eigen stad, voor eigen publiek, af te gaan, zeker. Motivatie genoeg dus om de start-to-run braaf te volgen en week na week een paar minuten langer achter elkaar te lopen.

Maar het ritme van de lessen van Evy ben ik onderweg toch ergens kwijtgeraakt. Drie keer per week gaan joggen lukte niet altijd en tegen eind maart kwam ik tot de conclusie dat ik tegen dat tempo nooit aan 30 minuten zou geraken tegen 22 april. Ik ben dan maar op eigen houtje halve uurtjes beginnen lopen in het park. Soms lukt dat goed, soms ... niet zo goed. Dat maakt mij, nu het moment van de waarheid akelig dichtbij komt, een beetje ongerust. En dan ga ik er nog van uit dat ik op 30 minuten vijf kilometer ren!

Aan beweging en sportieve vakanties anders geen gebrek de laatste maanden: in februari skivakantie, vorige week kanoweekend! Het was alweer een zalige driedaagse in het uiterste Zuiden van ons land. Vorig jaar viel het water met bakken uit de lucht, wat het kajakken redelijk avontuurlijk maakte: snelstromende bochten, door schuim gecamoufleerde rotsen, en hier en daar een overhangende boomstam. Zonder begeleiding van Geert, een doorgewinterde kajakker met enige monitorervaring, was ik de rivier toen niet heelhuids afgeraakt.

Dit jaar konden we genieten van een gloeiende, stralende zon en een staalblauwe hemel. Hierdoor was het waterpeil nogal aan de lage kant en het riviertje van vorig jaar niet bevaarbaar, dus reden we vijftig kilometer de Belgisch-Duitse grens over tot aan de Gerolstein (inderdaad, van het spuitwater). Dit stroompje lag er rustig bij, waardoor de kinderen dit jaar mee konden varen. Op de foto hiernaast zie je Toon, 6 jaar, en een ervaren kajakker-in spe.

Moeilijk was het dit jaar voor mij dus niet, maar er schort toch nog serieus wat aan mijn techniek. Na één dag kajakken kreeg ik van mijn rechterpols genoeg waarschuwende venijnige pijnscheuten om het varen maar te laten. Mijn bezigheid werd dus vooral het volgen van de kajakkers met de auto, het fotograferen van de sportievelingen en wandelen. Which was nice. Het hardst heb ik nog genoten van de aandoenlijke kinderlogica van Erika (10), Lien (8) en Jasmine (5). Hiernaast een foto van Jasmine, hieronder de geweldige conversatie van deze deugniet met haar oma.

Jasmin: Oma, oma! Hier is een toverstok voor u, en gij zijt een toverfee.
Oma (tikt met de stok op de schouder van Jasmin): Ik wou, ik wou dat gij een braaf kindje waart.
Jasmin (zonder aarzelen): Oeps, mislukt!

Soms is het verdomd moeilijk, soms niet.

Ik probeer al lang zo verantwoord mogelijk te consumeren. Dan bedoel ik ecologisch, fair trade, schone kleren, ... Ecover en Oxfam zijn voor mij geen onbekende merken. Maar soms is het verdomd moeilijk. Ik koop bijvoorbeeld spuitwater in glazen flessen. Volgens de meeste mensen veel ecologischer dan de pet-flessen. Maar doordat die glazen flessen zwaar wegen, neem ik bij het winkelen wel gemakkelijker de auto in plaats van de fiets. Dilemma: wat is nu de beste oplossing voor het milieu? De flessen toch vervoeren met de fiets, natuurlijk, maar zo fanatiek ben ik nu ook weer niet.

Een follietje dat ik mijzelf regelmatig gun, zijn verse snijbloemen. Ik moet mijzelf soms zelfs bedwingen een nieuw boeket te kopen, alvorens het vorige helemaal verslenst is en in de vuilbak gekieperd. Al enige tijd staan er in de supermarkt ook FairTrade-rozen te koop. Uit Kenia. Lap, weer een dilemma! Rozen met het label van Max Havelaar, dus in goede arbeidsomstandigheden geproduceerd, die met het vliegtuig uit Kenia aangevoerd worden. Dat kan toch nooit ecologisch zijn! Dus ik kocht geen rozen uit Kenia, maar tulpen uit Holland. Lokale seizoensproducten kopen is altijd beter voor het milieu. Dacht ik.

Het probleem is, vond ik, dat, als je alle producten uit verre (ontwikkelings)landen niet meer koopt omwille van de niet-ecologische transporten over lange afstanden, het Zuiden dan nooit uit de belabberde economische situatie geraakt. Je kan de export van deze landen toch niet boycotten?

En toch kocht ik nog geen Keniaanse bloemen.

Maar gisteren las ik in de Vacature dat de CO2-uitstoot per roos geproduceerd in Nederland bijna dubbel zo groot is als die per roos geïmporteerd uit Kenia met het vliegtuig! Omwille van het verwarmen van de serres! Natuurlijk, dat ik daar niet aan gedacht heb. De Keniaanse zon geeft genoeg warmte en licht om de rozen in openlucht te kweken, in Nederland lukt dit enkel in goed verwarmde en verlichte broeikassen.

Dat dilemma is dus voorlopig opgelost. De Keniaanse rozen van eerlijke handel zijn tegelijk ook ecologisch en dus perfect ok. Bij mijn volgend bezoek aan de supermarkt ga ik ze dus toch eens beter bekijken. Want los van alle ethische bedenkingen wil ik toch ook vooral kwaliteit. Dat zorgt ook soms voor twijfels, maar soms helemaal niet. Op mijn boterham smeer ik choco van Oxfam, en die is gewoon zo lekker dat ik niets anders meer wil!