Het park

Park Spoor Noord is dit weekend opnieuw feestterrein. Kinderdisco, seniorengym, straattheater, frisbeetornooi, workshop vriendschapsbandjes maken, ... je kan het zo gek niet bedenken of je zal het er kunnen zien. Het hele programma van het afsluitweekend vind je hier.

Park Spoor Noord bestaat nog maar een jaar of twee, maar het is sindsdien een vaste waarde in onze buurt, en in mijn leven. Voordien was het een dorre en zwaar vervuilde industriële site waar treinen gerepareerd werden. Nu is het een heerlijke plek met uitgestrekte groene grasvlakten, in de zomer staat er een fantastische lounge-achtige zomerbar met lange tafels, strandstoelen en zitzakken, en voor kinderen is het een absoluut speelparadijs met verschillende klimrekken, een zandbak met wateraanvoer, en een grote speelfontein.

Hieronder zie je Birgit, Helena en mezelf genieten van een cocktail in de zomerbar. De foto dateert van 27 juli 2008, een vijftien uur voor mijn bevalling van Esmée, maar uiteraard wist ik dat toen niet. Daaronder het zicht vanuit diezelfde bar op de speelfontein.

Park Spoor Noord is voor mij een zalige plaats om te gaan relaxen en een plek om memorabele familiekiekjes te schieten.

Zo snel gaat het

Tegen haar eerste verjaardag kon Esmée aan een duwkarretje stappen. Begin augustus schreef ik er nog over op deze blog en ik postte er een filmpje bij. Nu zijn we twee maand verder en Esmée loopt. Zonder hulp, zonder duwkarretje. Het gaat nog traag en ze is nog heel onzeker, maar ze stapt wel degelijk meer dan vijf stappen in de richting van haar doel.

Wanneer ze met haar houten lieveheersbeestje stapt, gaat het een pak sneller, maar haar doel is dan eerder onduidelijk.

Ik genoot dit weekend...

• van de heerlijke nazomerzon,
• van de diepgrijsblauwe kleur die op de muur van onze slaapkamer verscheen,
• van de zalige spaghetti bolognaise van mijn echtgenoot,
• en van Campo Cadiz, de tijdelijke nazomerbar aan de kade van het Kempisch Dok, heerlijke plek om het weekend af te sluiten. Ik was zelfs even totaal in de war over welke dag het was, helemaal vakantie.

Ik genoot dit weekend...

• van het straatfeest aan onze voordeur met barbecue, minivoetbal, een autovrije baan om voluit op te spelen en de acrobaat Juan Trukyman uit Cuba,
• van het relaxe tekenfilmweekend in 't Werkhuys, ook met barbecue en met crossmotors uit plastic,
• en vooral van mijn flitsbezoek op vrijdag aan de kleine Bernard, zoontje van Rebecca en Koen, één dag oud.

Wanneer Esmée tv kijkt

Zelf kijk ik veel te veel tv, vind ik. Gelukkig doet Esmée mij niet in alles na.

Wanneer ik haar even voor de beeldbuis zet, is ze even gebiologeerd.

Voor, laat ons zeggen, dertig seconden.

Dan, vooral als er tekenfilms of levensgrote pratende hoofden te zien zijn, is ze enkele minuten geamuseerd.

Maar dan slaat de verveling al toe.

En dan probeert ze het eens anders, zoals achteruit tv kijken bijvoorbeeld. Taxi blijft er altijd redelijk zen onder.

En tenslotte probeert ze een echte conversatie aan te gaan met die 'talking heads'. Dan moet de tv eraan geloven...

Het echte einde van de zomer

Zondag was Esmée niet thuis. Ilja en ik profiteerden ervan met een ongepland fietstochtje in de stad na ons avondeten. Zalig. Eerst naar het Eilandje,

het MAS bewonderd dat staat te groeien,

de zeilboten aan de steigers gadegeslaan,

de statige gebouwen aan de waterkant bewonderd,

binnengepiept in het Felixpakhuis, dan verder de Kaaien afgereden, tot voorbij de Suikerrui, en via de Groenplaats, over de Meir en de De Keyserlei naar het Astridplein.

Daar stonden deze jongens te wachten op hun transport naar huis. Twee maanden lang hebben deze indrukwekkende ijzeren schepsels kinderen en grotere mensen vervoerd in de vierkanten draaimolen, een ding van de Zomer van Antwerpen. En wanneer die mannen opkramen, betekent dat het echte einde van de zomer.