Rood in de keuken

Deze retro bloementegeltjes in oranje en donkerrood ontdekten we onder een dik pak gele verf tegen de muur in de keuken. Het kostte u-ren schraapwerk, enkele liters toxisch spul en heel veel geduld om deze sterretjes bloot te leggen. Als je je ogen half sluit, ziet het er geweldig uit. Als je je bril wel opzet, zie je nog ontelbare gele vlekken. We zullen het maar beschouwen als een lange-termijnproject.


Toen Ilja's oma vorig jaar overleed, liet ze enkele pareltjes na: warmblauwe glazen vazen, gevlamde sixties-schaaltjes en deze mooie theedoek.





Deze praktische, bolle vuilbakken in knalrood en olijfbruin geven een moderne touch aan onze seventieskeuken.

Witte bloemen op komst

Grote wasjes, kleine wasjes

Na bijna drie weken in ons huis begint alles stilaan terug op zijn pootjes te vallen. Je staat ervan versteld hoeveel routines een mens opbouwt om zijn dag door te komen, en hoe dat systeem in de knoop geraakt als je verhuist. Het ochtendritueel, je vaste weekendgewoontes, zelfs iets onnozels als het organiseren van je vuilnis.

Afgelopen week is het gedoe van wassen en strijken opnieuw uitgeprobeerd. Vuile was verzamelen, sorteren, wassen, ophangen, er terug afhalen, strijken en proper opgeplooid in de kast leggen, het duurt allemaal wat langer als je je wasmanden nog gebruikt worden om andere spullen in te bewaren, als je wasmachine nog niet stevig geïnstalleerd is, als je waskot onder een dikke laag stof ligt en je vergeten bent waar je strijkijzer nu weer ligt.

Maar al bij al lukte het wel. Ik kan de strijkplank nog steeds voor de televisie installeren (zonder tv lijkt die taak mij zo onmenselijk saai dat ik ze onmiddellijk zou uitbesteden) en de belichting is zelfs beter.

Alleen vond ik deze keer dat sommige van mijn onderbroeken er grijsblauwig uitzagen. Gelukkig bleef het beperkt tot enkele exemplaren. Ik kon maar niet bedenken wat mijn was had doen verkleuren. Ik was er zeker van dat er geen enkel knalblauw stuk bij had gezeten.

Tot mijn oog viel op mijn sjaal uit Marokko. De werkgever van Ilja had zijn personeel en hun partners twee jaar geleden bedankt met een driedaagse trip naar Ouarzazate. Een grote, lichte doek hoorde ook bij het cadeaupakket. Geen oogverblindend stijlvolle foulard, maar toch een heel praktisch hebbeding in de woestijn. Het heeft nog gediend op andere reizen van mij.

Ondertussen rook het wel heel stoffig, en daarom had ik het mee in de wasmachine gegooid. Het was niet echt blauw (geweest), maar eerder donkergroen. En nu had ie de kleur van een limoen, lichtgroen. Een tweede check onder het licht bevestigde mijn vermoeden. De blauwe component was eruit verdwenen, de rekker van mijn onderbroek had er een kleurtje bij.

Eén van de punten waarop we ons echt verbeterd hebben met onze verhuis, is de straat. Van een ietwat onpersoonlijke buurt waar ik na twee jaar niet meer dan vier bewoners bij naam kon noemen, namelijk onze huisbaas, zijn vrouw en twee dochters, zijn we verkast naar een gezellige straat die vaste klant is bij Opsinjoren.

Opsinjoren is een stadsdienst die, om het samenleven in de stad te verbeteren, buurtinitiatieven ondersteunt met een kleine subsidie en logistieke hulp. Bij een Lentepoets worden er bijvoorbeeld bezems geleverd, bij een bewonersfeest zorgen ze voor een tent, tafels en stoelen en een geluidsinstallatie. Tijdens de schoolvakanties kan je hen vragen om de straat af te zetten met nadarhekken, zodat de kinderen op straat kunnen spelen. In Berchem ben ik zo eens in volle zomer door een speelstraat gefietst waar de bewoners een aanhangwagen hadden laten vollopen met water. Een twintigtal kinderen genoten er zichtbaar van hun openluchtzwembad voor één dag. Om alle straatvrijwilligers te belonen voor het goede werk, wordt de hele straat opgefleurd met bloembakken, die op tijd en stond opnieuw gevuld worden.

In die twintig dagen dat wij hier al wonen, hebben we al twee buurtacviteiten meegemaakt. De dag van onze verhuis werd de straat geveegd door een tiental buren. Wij waren bekaf en hebben niet meegepoetst, maar ik heb wel even een praatje gemaakt met de poetsers. En vandaag werden onze bloemenmandjes ververst. De uitgebloemde geraniums belandden in de groencontainer en alle bewoners konden met hun leeg mandje naar één adres in de straat om er ter plekke drie nieuwe plantjes, klimop, heide en nog iets, in te planten.

En zo heb ik nu ook kennisgemaakt met onze buurman van de rechterkant en zijn zoontje. De ijzeren haak aan onze gevel hing namelijk nogal hoog en ik kreeg het mandje er niet af. Gelukkig was onze buurman van 1m90 er ook net mee bezig en heeft die mij even kunnen helpen.

Het werkt dus wel, deze acties van Opsinjoren, om de buren met elkaar te doen praten. Ik wist dat het goed was om op de bloembakken te letten bij het zoeken naar een huis.

Eindelijk een update

Aaah! Ik ben zo blij dat ik opnieuw toegang heb tot het internet! En dat ik terug kan bloggen!

Eind september zijn we beginnen wroeten in ons nieuwe huis, waardoor het even veel te druk werd om te bloggen. Een aantal dagen voor de verhuis hebben we onze huiscomputer ingepakt, waardoor het updaten van mijn weblog helemaal onmogelijk werd. Vandaag zijn we twee weken verhuisd en vanmiddag is de man van Telenet pas kunnen langskomen. Die heeft een stukje uit onze zorgvuldig opgeschuurde, netjes bijgeplamuurde en met drie lagen geverfde muur geboord, wat bijzonder pijnlijk was om zien. Maar goed, de man heeft ons wel terug verbonden met het web en met de rest van de wereld.

Vanavond heb ik (alweer) niet veel tijd, maar vanaf morgen probeer ik weer een vlijtige en regelmatige blogger te zijn. Echte "voor"- en "na"-foto's heb ik tijdens het klussen niet kunnen nemen, maar ik zal in de volgende posts proberen een update te geven van de vorderingen van de werken in ons huis.

Wordt vervolgd!