Nieuwe pantoffels

Ik had gewacht tot na de feesten, of tenminste na die mét cadeautjes, om ze te kopen. Je weet immers nooit dat je ze misschien krijgt. Gelukkig kreeg ik voor kerst andere designspullen. En dus liepen we eindelijk de pantoffelwinkel binnen op de Wapper en kwamen met deze pareltjes naar buiten.

Zijn ze niet schattig? Ik geef toe, de pomponrozen zijn er een beetje over, maar voor pantoffels mag dat, vind ik.

Ik genoot dit weekend...

• van een zalig ontbijt met een eitje en vers geperst fruitsap,
• van een kort, maar gesmaakt uitstapje naar de feeërieke speeltuin van het Rivierenhof in Deurne,
• van het rondslenteren op de Vogelenmarkt, waar nog altijd levende dieren verkocht worden,
• van de aankoop van een paar snoezige pantoffels in 'de' pantoffelwinkel op de Wapper.

Vroeg kerstgeschenk

Mijn zus is de creatieveling van de familie. Altijd al geweest. En dat heeft zo zijn voordelen. Drie weken geleden kwam ze bij ons langs en een paar dagen later zat dit filmpje in mijn mailbox.

Dank u Emilie!

Aan iedereen...

... een fijn eindejaar gewenst,

een boeiend 2010,

en dat uw hart even vaak mag smelten als dat van mij in 2009.

(alle beelden geschoten door Ilja)

Ik genoot dit weekend...

• van een rustige zaterdag met de familie,
• van het extatisch enthousiasme van mijn dochter toen ze voor de vijfendertigste keer van de glijbaan gleed in het peuterzwembad,
• van haar eerste krabbels met Wasco,
• van haar fantasiespel met haar eerste pop (een zwartje dat kan drijven in bad, gebracht door de Sint van Geraardsbergen) en haar plastieken theeserviesje
• en van de gemoedelijke babbel met de buren op het Lichtjesfeest in de straat.

Berchem

Wat vind je van deze foto? Ilja ving dit beeld met zijn iPhone vanuit de trein, op weg naar huis van zijn werk, bijna thuis. Deze context heeft alles om een waardeloze prent op te leveren: snelsnel gefotografeerd vanuit een bewegende voertuig door een vuil raam, zonder enige controle over de positie, met ongeschikte technologie voor een hoogwaardige foto.

Ik vind het resultaat geweldig. Het heeft iets grungy door de zichtbare kabels en het onscherpe elektriciteitshokje met graffiti, iets melancholisch door de oranjegele zonsondergangsgekleurde binnenkant van de trein en iets stijlvol happy door de lichtblauwe lucht met witte wolkjes. Jep, het zijn de vibrante kleuren die het hem doen. En let op, dit beeld heb ik nu eens totaal niet digitaal bewerkt, dit komt rechtstreeks uit Ilja's telefoon.

Ik denk er sterk over om het te laten printen op een doek op groot formaat en het een plaatsje te geven in onze woonkamer.

Ontbijt met choco

Hm, de boterhammen blijven even groot en toch denk ik dat ze choco wel lust.

Mijn persoonlijke assistent

Had ik al verteld dat wij tegenwoordig een persoonlijke assistent in huis hebben? Ze haalt de was van de waslijn (was ophangen lukt nog niet zo goed), ze sluit de afwasmachine (ook als we nog niet klaar zijn met inladen) en ze geeft zelfs wc-papier aan terwijl je op de pot zit (echt waar). Ze biedt ook altijd aan om mee te helpen afwassen en koken.

Maar bovenal is ze mijn natuurlijke drug. Want zeg nu zelf, wie wordt nu niet high bij het zien van zoveel blijdschap?

(met dank aan Emilie en Ilja voor de finishing touches en iMac voor de inspiratie en de muziek)

Ik genoot dit weekend ...

• van de herfsttaferelen in de Zoo van Antwerpen,
• van het gezicht van mijn dochter toen ze ontdekte hoe leuk het is om stampend door de plassen te lopen,
• van het effect van het verplaatsen van een ladekast en een schilderij naar onze slaapkamer, waar ze tien keer beter tot hun recht komen,
• van de kleuren die van het scherm van onze nieuwe iMac (!) afspatten,
• van het gezellig bijbabbelen met de vriendinnen,
• van het zonnetje dat gefilterd door de warrelende bladeren onze keuken binnenpriemde.

Stockholm

Stockholm is met stip de allermooiste Europese hoofdstad die ik ken.

Ik was er al geweest, tien jaar geleden, toen ik als student met drie vriendinnen door Zweden reisde. Ik herinnerde mij van deze passage vooral de originele jeugdherberg op Skeppsholmen, namelijk het oud zeilschip Chapman, overal een caféverbod onder 23 jaar, dus ook voor ons, toch veel alcohol en een prikaccident met een giftige Finse wesp en een hevige allergische reactie op de ferry. Ik wist ook nog dat we een dag langer dan gepland in Stockholm gebleven zijn omdat het er ons zo beviel.

Maar ik was een beetje vergeten waarom ik het er zo aangenaam vond. Maar nu weet ik het weer. Ilja en ik zijn er net drie dagen op citytrip geweest en we waren het er over eens: Stockholm moet een fantastische woonplaats zijn, en mocht het niet zo ver van onze familie, onze vrienden en ons hele leven liggen, en het er niet zo koud en donker zijn in de winter, we zouden morgen verhuizen.

Het is wel degelijk een echte stad,

waar alles gebeurt,

een metropool voor haar land,

maar het is ook een stad van parken

met grote, statige bomen,

veel groen,

in de herfst ook geel, oranje, rood en bruin,

en kunst op onverwachte plaatsen.

In de Blauwe Zaal van het stadhuis, of stadhuset in het Zweuds, worden elk jaar 1300 gasten uitgenodigd voor het banket van de Nobelprijs. Moet dat even een netwerk-event van formaat zijn...

Hier zie je Ilja oefenen voor zijn entree op het grote banket.

Los van deze historisch belangrijke zaal is het stadhuset ook een bezoek waard om zijn mooie ruimtes met waardevolle kunstwerken,

prachtige lusters overal

en indrukwekkende plafonds.

De enige andere 'guided tour' die we gedaan hebben was in het Vasamuseet, of het museum waar de 400 jaar oude boot Vasa tentoongesteld werd. Deze boot zonk in 1628 in de haven van Stockholm, twintig minuten na zijn allereerste tewaterlating. In de jaren '60 werd hij uit het water opgevist, volledig gerestaureerd en kreeg het een eigen museum met displays over het weliswaar korte en dus eerder hypothetische leven aan boord, over het Zweden van de 17de eeuw en over de spectaculaire manier waarop de Vasa terug boven water kwam. Fijn museum.

(Dit is niet het echte schip, maar een modelbouwmodel.)

Het was een leuke trip en zeker voor herhaling vatbaar. En dan bedoel ik zowel het bezoeken van Zweden, maar dan misschien in de zomer, als een korte citytrip met ons tweetjes, terwijl Esmée verwend wordt bij de grootouders.

Eindelijk...

... is onze slaapkamer compleet en helemaal AF!

Het is een lang karwei geweest: behang afsteken, veel behang afsteken, muren repareren en bijplamuren, stopcontacten toevoegen, alweer muren bijplamuren, opnieuw behangen met renovatievlies, muren schilderen, plafond schilderen, lichtspots vervangen, gordijnen naaien, vloer ontboenen en opboenen, ... Het was gelukkig geen solotrip, het was meer een familieproject. Daarom bij deze: dankjewel aan iedereen die zijn/haar steentje of streepje heeft bijgedragen.

En ik mag wel zeggen, het resultaat is geweldig. Deze kamer was altijd al mijn favoriete binnenruimte, omwille van de prachtige parket en de charmante deurklink, maar heeft ze ook nog mooie Noordzeeblauwe en spierwitte muren en stijlvolle gordijnen.

We kunnen er vanavond niet slapen, want het verhuizen van ons bed zou Esmée nu wekken, maar morgen doen we het zeker. Hallelujah... eindelijk.

Muzikaal

Esmée heeft duidelijk iets met muziek, behalve dan twee ouders die tien jaar muziekschool gevolgd hebben. Slaapliedversies van Beatles-songs zijn een tijd het enige geweest wat rust bracht wanneer Esmée naar bed moest en de muziekdoos die Ilja ooit nog kreeg van zijn tante Mariette na haar reis naar Italië, moet steevast aangedraaid worden wanneer Esmée op het verzorgingskussen ligt. De eerste noten van het Hopla-plingplongdeuntje toveren altijd een enthousiaste lach op haar snoetje en ze danst op elke beat die ze hoort. Vorige week was dat het geklop van onze verbouwende buren.

Op deze video danst ze op een singletje van Buurman. Let op haar gezichtsuitdrukking wanneer ze haar evenwicht even verliest...

Vintage parasol en stipjestrui

Worstelpartij

Het park

Park Spoor Noord is dit weekend opnieuw feestterrein. Kinderdisco, seniorengym, straattheater, frisbeetornooi, workshop vriendschapsbandjes maken, ... je kan het zo gek niet bedenken of je zal het er kunnen zien. Het hele programma van het afsluitweekend vind je hier.

Park Spoor Noord bestaat nog maar een jaar of twee, maar het is sindsdien een vaste waarde in onze buurt, en in mijn leven. Voordien was het een dorre en zwaar vervuilde industriële site waar treinen gerepareerd werden. Nu is het een heerlijke plek met uitgestrekte groene grasvlakten, in de zomer staat er een fantastische lounge-achtige zomerbar met lange tafels, strandstoelen en zitzakken, en voor kinderen is het een absoluut speelparadijs met verschillende klimrekken, een zandbak met wateraanvoer, en een grote speelfontein.

Hieronder zie je Birgit, Helena en mezelf genieten van een cocktail in de zomerbar. De foto dateert van 27 juli 2008, een vijftien uur voor mijn bevalling van Esmée, maar uiteraard wist ik dat toen niet. Daaronder het zicht vanuit diezelfde bar op de speelfontein.

Park Spoor Noord is voor mij een zalige plaats om te gaan relaxen en een plek om memorabele familiekiekjes te schieten.

Zo snel gaat het

Tegen haar eerste verjaardag kon Esmée aan een duwkarretje stappen. Begin augustus schreef ik er nog over op deze blog en ik postte er een filmpje bij. Nu zijn we twee maand verder en Esmée loopt. Zonder hulp, zonder duwkarretje. Het gaat nog traag en ze is nog heel onzeker, maar ze stapt wel degelijk meer dan vijf stappen in de richting van haar doel.

Wanneer ze met haar houten lieveheersbeestje stapt, gaat het een pak sneller, maar haar doel is dan eerder onduidelijk.

Ik genoot dit weekend...

• van de heerlijke nazomerzon,
• van de diepgrijsblauwe kleur die op de muur van onze slaapkamer verscheen,
• van de zalige spaghetti bolognaise van mijn echtgenoot,
• en van Campo Cadiz, de tijdelijke nazomerbar aan de kade van het Kempisch Dok, heerlijke plek om het weekend af te sluiten. Ik was zelfs even totaal in de war over welke dag het was, helemaal vakantie.

Ik genoot dit weekend...

• van het straatfeest aan onze voordeur met barbecue, minivoetbal, een autovrije baan om voluit op te spelen en de acrobaat Juan Trukyman uit Cuba,
• van het relaxe tekenfilmweekend in 't Werkhuys, ook met barbecue en met crossmotors uit plastic,
• en vooral van mijn flitsbezoek op vrijdag aan de kleine Bernard, zoontje van Rebecca en Koen, één dag oud.

Wanneer Esmée tv kijkt

Zelf kijk ik veel te veel tv, vind ik. Gelukkig doet Esmée mij niet in alles na.

Wanneer ik haar even voor de beeldbuis zet, is ze even gebiologeerd.

Voor, laat ons zeggen, dertig seconden.

Dan, vooral als er tekenfilms of levensgrote pratende hoofden te zien zijn, is ze enkele minuten geamuseerd.

Maar dan slaat de verveling al toe.

En dan probeert ze het eens anders, zoals achteruit tv kijken bijvoorbeeld. Taxi blijft er altijd redelijk zen onder.

En tenslotte probeert ze een echte conversatie aan te gaan met die 'talking heads'. Dan moet de tv eraan geloven...

Het echte einde van de zomer

Zondag was Esmée niet thuis. Ilja en ik profiteerden ervan met een ongepland fietstochtje in de stad na ons avondeten. Zalig. Eerst naar het Eilandje,

het MAS bewonderd dat staat te groeien,

de zeilboten aan de steigers gadegeslaan,

de statige gebouwen aan de waterkant bewonderd,

binnengepiept in het Felixpakhuis, dan verder de Kaaien afgereden, tot voorbij de Suikerrui, en via de Groenplaats, over de Meir en de De Keyserlei naar het Astridplein.

Daar stonden deze jongens te wachten op hun transport naar huis. Twee maanden lang hebben deze indrukwekkende ijzeren schepsels kinderen en grotere mensen vervoerd in de vierkanten draaimolen, een ding van de Zomer van Antwerpen. En wanneer die mannen opkramen, betekent dat het echte einde van de zomer.

La douce France

De zon scheen,

we speelden buiten,

we aten en we dansten buiten,

we hebben genoten van onze vakantie!