Vijsje

Esmée doet de mensen graag lachen. Een grapje dat aanslaat, zal ze enthousiast herhalen voor een ander publiek. Vraag haar om een gekke bek te trekken voor de foto, ze doet het met plezier.

En soms is de humor natuurlijk onbedoeld en snapt zij niet waarom de 'grote mensen' zo moeten lachen.

Zoals een paar weken geleden. Esmée vond op de dag dat haar Bonnie en Grootva gordijnen opgehangen hadden in haar kamer een vijsje in haar bed.

Daarop verraste ze me met de taalkundig perfecte, zeer serieus uitgesproken zin: "Ik ga morgen aan Bonnie vragen of ze een vijsje kwijt is."

Brave zusjes

"En hoe reageerde Esmée op de komst van een zus?" wordt mij vaak gevraagd.

Wel, ze reageerde helemaal anders dan ik verwacht had. Omdat Esmée toen enorm aanhankelijk was, en dan vooral aan mij, en altijd véééééél aandacht wil, dachten we dat ze het wel moeilijk ging hebben om haar mama plots te delen. Maar dat viel reuze mee.

Af en toe klaagt ze wel eens "Ik kan niet stappen! Ik ben ook een baby'tje!" of wanneer Noor honger heeft "Ik wil ook een flesje!". Maar over het algemeen is ze poeslief met haar baby-zus, praat ze er honderduit tegen, leest ze haar boekjes voor, zoekt ze snel een tutje wanneer Noor weent, en betrekt ze Noor bij de spelletjes die ze speelt.

Gisteren, toen ik even boven bezig was, ging plots mijn interne alarmbel rinkelen. "Ik hoor Esmée niet meer beneden. Wat is ze aan het doen?"

Toen ik gauw beneden ging kijken, waren Esmée en Noor alletwee braaf aan het spelen. Dacht ik. Want toen ik even goed naar Noor keek, zag ik een papegaai op haar wang.

2011 strontweer?

Op Facebook vind je tegenwoordig een groep "Strontweer 2011 - ik was erbij".

Ik ben hier ook en ik vind dat 2011, sinds Noor geboren is, nu iets meer dan vier maanden geleden, al prachtige zonnige dagen gaf.

Zoals vandaag.

Esmée leefde zich uit op één van de vele speeltuigen in Park Spoor Noord...

... en ik genoot met Noor van aan de zijlijn van de zon, het briesje, mijn nieuw kleedje en het zand tussen mijn tenen.

Onze meid werd vorige week drie!

Een interessante leeftijd, drie jaar. Esmée gedraagt zich soms als een prinses, dan weer als een tiran. Is altijd altijd poeslief voor haar zus. Loopt, springt en klimt dat het geen naam heeft, zoekt elke dag haar grenzen op. Kan al aardig wat praten, discussiëren en grapjes maken. Probeert van alle werkwoorden vervoegingen uit. Weent luid, schaterlacht allerhartelijkst en kan dat alletwee in een tijdsspanne van nog geen vijf seconden. Zoals vandaag.

Ik weet niet meer waarom ze zo luid aan het huilen was, maar om haar te doen stoppen, zong ik heel hoog: "Niet weneeeen!"

Esmée schoot keihard in de lach om dan droog te poneren: "Doe niet zo belachelijk, mama."

Daar had ik niet van terug.

Esmée op stap met een kledingrek op wieltjes (luid): "Toeoeoet! Toeoeoet! Toeoeoet!"

Mama: "Esmée, niet zo luid. Noor slaapt."

Esmée (lichtjes verbaasd en verontwaardigd): "Maar het is een luide trein, mama."