Verwondering

Gisteren ben ik verloren gejogd. In Antwerpen. In mijn stad. In mijn buurt zelfs! Ik heb een min of meer vast loopparcours dat begint aan mijn voordeur, mij dan leidt door het prachtige Zurenborg, onder de sporen naar de Joodse buurt en via de Dageraadplaats terug naar huis. Omdat de Start-to-Runlessen je telkens langer en langer doen lopen, breidt mijn omloop dan ook telkens een heel klein beetje uit. Ik neem er een zijstraat bij, heen en terug, daarna neem ik dezelfde zijstraat en kom ik pas via de volgende zijstraat terug op mijn basisparcours.

Of dat was het plan toch gisteren. Er kwam echter maar geen volgende zijstraat. De baan waar ik liep boog zelfs af naar de andere richting, waardoor ik verder en verder van mijn parcours afdwaalde. Tot ik eigenlijk niet goed meer wist waar ik was, of welke richting ik uit moest om naar huis terug te keren.

Ik kwam in een prachtige buurt terecht met adembenemend mooie huizen. Ik zag een chique, modernistisch appartementsblok dat ik nog nooit gezien had, en ik stootte op een gebouw met het opschrift "Vak- en Oefenschool voor de Diamantbewerking". Stuk geschiedenis van Antwerpen dus. Ik keek mijn ogen uit, maar omdat ik voort bleef joggen, kon ik niet alle bordjes goed lezen.

Om te weten te komen wat ik nu allemaal gezien had onderweg, deed ik daarnet een klein onderzoek op het wondere wereldwijde web. Ik vond er in die buurt het ziekenhuis "Joodse Weldadigheid" -heb ik over gekeken-, een oud Militair Hospitaal - ben ik zeker langs getsjokt - en Uitgeverij De Boeck - niet gezien.

Maar waar ik in al mijn verwondering over die buurt compleet niet op gelet heb, was toch wel de urbane flora. In mijn zoektocht op het net kwam ik de website van ene Wim Strecker tegen, met name de bladzijde over de urbane flora in de omgeving van de Mechelsesteenweg. Ongelooflijk hoeveel verwondering hij en zijn maten aan de dag leggen voor het onkruid dat tussen de straatstenen groeit! Neem maar eens een kijkje op zijn site en let vooral op de onderste foto. Dat noem ik nu passie.

Superkoopje

Dit is'em! Onze nieuwe zetel! Het heeft heel wat voeten in de aarde gehad om dit gevaarte helemaal vanuit het exotische Geraardsbergen naar Borgerhout te krijgen en dan nog drie verdiepingen omhoog tot in onze living, maar het was de moeite waard. Hij zit za-lig. Het is een diepe zetel die u helemaal omarmt van zodra ge u erin laat hangen. De eerste avond ben ik er natuurlijk al in ingedommeld, maar door de hoge zijleuningen en de diepte van het meubel is hij ook geknipt om uren aan een stuk, met de voetjes onder een dekentje en de lamp over de schouder, in te zitten lezen.

Pas op, onze vorige zetels hadden ook wel iets. Ze pasten bijvoorbeeld van formaat iets beter in onze woonkamer dan de nieuwe. Dankjewel, nonkel Michel en tante Cathérine, om twee jaar lang uw zetels te mogen gebruiken! De ene staat nog altijd bij ons, maar de grootste staat nu bij oma gestockeerd. Ik denk niet dat die daar nog lang zal staan. Ik ben er zeker van dat hij snel door iemand anders ingepalmd zal worden.

Veel gekost? Het was een superkoopje. Flamant is normaal gezien veel te duur, vind ik, voor wat het is, maar deze was geweigerd omwille van een te late levering, en er ging nog eens een extra korting af. Enfin, als ik de verkoopster mag geloven, hebben we hem aan minder dan de helft van de normale prijs op de kop kunnen tikken. Bovendien hebben we van dezelfde oma uit Geraardsbergen nog twee oranje kussens erbij gekregen, en die maken het plaatje helemaal af.

Nu hopen dat we een huis vinden waar de zetel in past!

Vijf kilometer voor de Ladies

Hehe, al drie looptrainingen met Ipod-Evy achter de rug en ik moet zeggen: het gaat goed. De muziekjes zijn niet altijd helemaal mijn ding (al twee keer James Blunt op amper drie lessen!) en soms kan je de onnozele opmerkingen van ons Evy beter negeren ("zo ben je goed bezig, je ziet, zo moeilijk is het niet, he"), maar ik heb wel zin gekregen in het lopen. Ik word er happy van, zelfs als het hard waait en regent zoals afgelopen week. Ik ben bovendien via mijn werk al officieel ingeschreven voor de Asics Ladies Run, dus ik kan niet meer terug.

Voor zij die ook willen deelnemen: de meest volledige informatie vind je op deze website van ING Running Tour. Alle anderen nodig ik bij deze uit om voor mij te komen supporteren! D-day is zondag 22 april en de start wordt gegeven om 14u15 op de Charles De Costerlaan op Linkeroever in Antwerpen. De finish is op dezelfde plek en hele koers blijft op de linkeroever van de Schelde. Als het zover is, zal ik natuurlijk nog wel eens een seintje geven.

Op de foto hiernaast zie je de groten die tien mijl (zestien kilometer!) afleggen. Zij rennen op beide oevers en leggen een iets glamoureuzer parcours af. Vertrek op linkeroever, na een paar kilometer door de Waaslandtunnel, dan naar de Meir, via de Groenplaats naar de Grote Markt, opnieuw door de Konijnenpijp en finish op de Gloriantlaan (de naam alleen al) op Linkeroever. Dat is misschien iets voor volgend jaar, we zullen beginnen met de vijf kilometer voor de Ladies.

I've started to run!

Afgelopen maandag had ik (alweer) afgesproken op café, en in een impulsieve bui ben ik erheen gejogd! Na een paar dagen van overpeinzingen in de nasleep van het eindejaarsgeschrans heb ik het prijsetiketje van mijn twee jaar oude loopschoenen geknipt, mijn sportiefste outfit aangetrokken, en met de Ipod in de oren en de muts op de kop gewoon beginnen lopen. Dat begon verrassend goed, tot het einde van het eerste liedje. Toen stond ik aan een rood licht, blij dat ik al even kon uitblazen. Even gewandeld, opnieuw een volledig liedje gelopen, weer uitgeblazen, en na die opwarming had ik mijn ritme gevonden.

De rest van het traject, ongeveer van het stadspark tot aan Hangar 41 op de kaaien, want daar hadden we afgesproken, heb ik toch in één stuk nog kunnen lopen. Behoorlijk fier omwille van mijn sportieve inspanningen en behoorlijk zelfverzekerd stapte ik het café binnen, tot ik zag dat Hangar 41 er niet echt uitziet als een sportkantine en ik zwaar underdressed was. Gelukkig had ik Peter, Ingrid en Karen snel gevonden en kon ik snel gaan zitten.

Tegen het einde van die avond voelde ik al welke spieren de volgende dag stijf zouden zijn. Ik was dus heel blij dat Ilja nog afkwam, zodat ik de hele weg, toch een kleine drie kilometer denk ik, kon meerijden met de auto. Stijf dat ik geweest ben! Niet één, niet twee, maar DRIE dagen! Woensdag kon ik geen trap meer op of af, wat een probleem is als je op de tweede verdieping woont. Ondertussen zijn we vrijdag, zijn mijn spieren gerecupereerd en heb ik zin gekregen om regelmatig te gaan lopen. Uiteindelijk kan spierpijn van een goeie sportieve inspanning toch ook deugd doen. Pain with a smile, zeggen ze daar in Indië over, heb ik onlangs gehoord.

Om mijzelf te motiveren en om overdreven spierpijnen te vermijden, heb ik nu de start-to-run podcasts van tv één met Evy Gruyaert op mijn Ipod staan. Ik heb al eens stiekem geluisterd en het klinkt fantastisch. Met aanmoedigingen van Evy en de gepaste muziekjes wordt je in 27 lessen begeleid om uiteindelijk vijf kilometer te kunnen lopen.

Dit weekend begin ik eraan, en als ik twee keer per week ga lopen, zou ik één week vóór de Antwerp Ten Miles, dat is op 22 april, klaar moeten zijn om de Ladies Run van 5 km te kunnen lopen. Als dat geen mooie timing is! Mijn mama heeft al gezegd dat ze zich ook gaat inschrijven. Nog iemand zin om mee te doen?

Schouderklopje

Gelukkig nieuwjaar iedereen! Een fijn 2007 gewenst! Drie dikke kussen, mwa, mwa, mwa.

En wat zijn de voornemens voor het komende jaar?

• Mijn belangrijkste voornemen van 2006 blijft gelden: "nee" leren zeggen en "ik vind dat niet goed".
• Een nieuwe doelstelling is tegen eind april de short run (5 km) meelopen van de Antwerp Ten Miles (ik moet wel nog altijd beginnen trainen).
• En verder probeer ik mijn vrienden en collega's op tijd en stond een schouderklopje te geven voor de prettige samenwerking, naar het voorbeeld van deze figuur.

Jolly 2007!