Een prachtige dag

Als werkende moeder worstel ik met tijd. 's Morgens op tijd op het werk geraken, 's avonds koken, opruimen, in het weekend kleren wassen, met een baby in huis kost het veel energie om alles gedaan te krijgen. Een klein projectje als een droogkast kopen lukt ons niet uit tijdsgebrek. Zelfs 'Getting Things Done' krijg ik niet gelezen!

Soms frusteert het mij wel. Er blijft zo weinig tijd over voor plezierige dingen. Elke zondagavond denk ik, verdorie, nu is het weekend weer voorbij en er moest nog zo veel gebeuren.

Vandaag was een ideale dag om dat patroon van to-do-lijstjes gekoppeld aan schuldgevoelens te doorbreken. We zijn met zijn drieën de stad ingetrokken en we hebben ons volledig laten gaan.

We hebben veel geld uitgegeven. Voor Ilja een nieuwe zonnebril gekocht. Dat was nodig, want zijn vorige was kapot. Voor mij nieuwe schoenen. Dat was ook nodig, want mijn oude waren echt versleten. Voor Esmée nog wat speelgoed. Dat was niet nodig, maar je kan onmogelijk In De Olifant buiten lopen zonder minstens één kleinigheid te kopen. En een nieuwe speelgoedmand. Ik was op zoek naar een eenvoudige rieten mand, maar vond er een veel mooiere van Oilily.

We hebben lekker gegeten, op één van mijn favoriete adresjes in de stad, de Kapitein Zeppos. Een kalkoengebraad en een bolleke voor Ilja, een groentencurry en een heerlijk frisse ice-tea voor mij en voor Esmée, wel, een fruitcocktail van appel, banaan en perzik.

We hebben de hele dag genoten van het zonnetje, en af en toe tegen mekaar gezegd hoe een zalige dochter we wel niet hebben.

En Esmée, die vond het ook een prachtige dag.

Aureline

Veel van mijn vrienden hebben de laatste jaren een huis gekocht, daarna zijn we met zijn allen getrouwd en op dit moment zitten we volop in de babyboom. Een fijn neveneffect is dat we voortdurend leuke kaartjes in de bus krijgen. Het laatste is van Arnaud, het zoontje van mijn goede vriendin Helena. Héél schattig prentje van een mannetje met een lange sjaal in een dubbeldekker vliegtuigje. Een klein zinnetje op de achterkant trok mijn aandacht: "Speciaal geschilderd voor Arnaud". Ik ging een kijkje nemen op de website die erbij stond en ontdekte... Aureline.

Deze vrouw uit Edegem schildert kinderkamerkunst, ontwerpt hebbedingetjes en drukwerk, workshopt en organiseert creatieve feestjes. De structuur van haar webstek is nogal onduidelijk, maar haar tekeningen zijn zo snoezig! Woorden als draakje, bloemenfeetje, herinneringendoosje en zeemeerminnenlampje dwarrelen over het scherm. Vooral de 'meisjesfeestideetjes' spreken tot de verbeelding. Kinderen vanaf 8 jaar maken onder begeleiding van Aureline zelf een schilderijtje, knutselen een juwelendoosje in elkaar of versieren een memobord. Klinkt ongelooflijk leuk!

Spijtig genoeg is Esmée volgende week nog maar zes maand oud...

Groeien meid! Groeien!

Esmée en haar papa

Esmée gaat graag naar de crèche. Ze geniet er van de gezellige drukte, de constante beweging en de aandacht van de verzorgsters, die elke ochtend een brede smile krijgen als begroeting.

Toen Ilja en ik haar deze week samen gingen ophalen, zat ze zoals vaak vanuit haar relax de boel te bekijken alsof het een toneelstuk was. Eén jongetje, ik schat een jaar of twee oud, stond er luid te wenen. Zijn vader stond de situatie uit te leggen alsof de dames van de crèche het zelf niet begrepen. Ter illustratie toonde hij ook even hoe kordaat hij ermee omging. Hij greep zijn zoontje bij de arm, schudde hem eens door mekaar en beval hem "een flinke kerel" te zijn, en in de hoek te gaan staan, "want dat ze niet naar huis vertrokken voor hij gekalmeerd was". Natuurlijk was het antwoord van de jongen een crescendo.

Ik weet dat wij ooit ook wel zo'n scènes zullen meemaken, en waarschijnlijk op de lastigste momenten en in het slechtst denkbare gezelschap, maar dit zag er allemaal een tikje aggressief uit. Ik werd er ongemakkelijk van, en ik wou gewoon zo snel mogelijk weg.

Intussen was Ilja Esmée warm aan het aankleden. Mijn dochter heeft het zo niet voor jasjes, skipakjes of mutsen, dus ik verwachtte mij aan het gebruikelijke protest. Maar nee. Ilja overlaadde Esmée zo met kusjes en kietelde haar met zijn gezicht in haar buik, en slaagde er toch in om haar tegelijk haar jas aan te trekken. Dus wat doet Esmée? Giechelen en lachen terwijl ze met haar kleine handjes door zijn haar probeert te roefelen.

En toen dacht ik, dat kind is niet alleen content in de crèche, ze heeft ook nog eens een fantastische vader.






Dit is thuis. Zo klinkt luidop lachen en hikken tegelijkertijd.

Iemand heeft al veel zin in de skivakantie

Ons Taxi

Ook voor onze kat Taxi, door ons buurjongetje omgedoopt tot Taxipoes, was 2008 een bewogen jaar. Op driejarige leeftijd nog veranderen van eigenaar én van woonst, amper een dikke maand later een kleine verbouwing moeten doorstaan met veel lawaai en stof, dan drie weken buitengesloten worden wegens huwelijksreis van de nieuwe baasjes en dan, alsof dat allemaal nog niet genoeg is, een BABY moeten verwelkomen in het gezin.

Het was alsof Taxi het voelde aankomen. Drie weken voor de geboorte bleef ze nog eens vier dagen weg. Alsof ze ons wou waarschuwen: "Vergeet mij niet, en vergeet niet dat je mij nog zou missen, mocht ik niet terugkeren."

Maar ze kwam dus wel opnieuw opdagen, de staart in de lucht. Gulzig dronk ze in één teug een kommetje water leeg en keek mij dan aan met een puberale blik die niets meer zei dan "Watte?" Wat ze al die tijd juist gedaan heeft, weet ik niet...

En ze kreeg gelijk. Vlak na de geboorte van Esmée kreeg het beest wel nog eten en drinken, maar alle aandacht ging naar onze kleine spruit. Af en toe vleide Taxi zich naast ons in de zetel wanneer Esmée en ik met de duizendste borstvoeding bezig waren, maar meer contact was er tussen ons bijna niet.

Intussen is de relatie met Taxi genormaliseerd en heeft de poes er zelfs een baasje bij. Na maanden van compleet negeren, reikte Esmée vorige week plots een voorzichtig handje naar de pluizige vacht van Taxipoes. Die staarde verontwaardigd terug en was te verbouwereerd om op tijd te reageren.

Morgen krijgt Taxi even heel veel persoonlijke aandacht, maar waarschijnlijk niet die waar ze op zit te wachten. Morgen gaan we namelijk voor de eerste keer samen naar de dierenarts. Dat wil zeggen: kat in de doos krijgen, kat uit de doos halen, kat laten betasten door vreemde meneer/mevrouw, misschien een prik, en dan opnieuw kat in de doos.

Dat wordt quality time.

Over 2008

2008 was voor ons een jaar waarin heel veel gebeurd is. In januari waren we nog maar net verhuisd, twee maanden zwanger en volop bezig met de uitnodigingen voor ons trouwfeest. In februari redden we Taxi van het kattenasiel en genoot ik met mijn beste vriendinnen van een superleuk vrijgezellenweekend in Amsterdam. Begin maart brachten Ilja en ik een blitzbezoek aan Ijsland en een week later trouwden we in het fantastische Keienhof. Onze huwelijksreis naar Cuba bracht rust en energie in april. In mei kochten we een knalroze kinderwagen, in juni toverden we een babykamer in ons huis.

Eind juli kwam Esmée.

In augustus en september was er Esmée.

Eind oktober begon ik opnieuw te werken. In november maakten we onze eerste buitenlandse trip als gezin naar Duitsland en zag Esmée voor het eerst vallende sneeuw. In december werd Esmée vijf maand en begonnen we te dromen over een nieuwe keuken en badkamer...

Ik wens al mijn lezers een interessant, boeiend en gelukzalig 2009!