Ons Taxi

Ook voor onze kat Taxi, door ons buurjongetje omgedoopt tot Taxipoes, was 2008 een bewogen jaar. Op driejarige leeftijd nog veranderen van eigenaar én van woonst, amper een dikke maand later een kleine verbouwing moeten doorstaan met veel lawaai en stof, dan drie weken buitengesloten worden wegens huwelijksreis van de nieuwe baasjes en dan, alsof dat allemaal nog niet genoeg is, een BABY moeten verwelkomen in het gezin.

Het was alsof Taxi het voelde aankomen. Drie weken voor de geboorte bleef ze nog eens vier dagen weg. Alsof ze ons wou waarschuwen: "Vergeet mij niet, en vergeet niet dat je mij nog zou missen, mocht ik niet terugkeren."

Maar ze kwam dus wel opnieuw opdagen, de staart in de lucht. Gulzig dronk ze in één teug een kommetje water leeg en keek mij dan aan met een puberale blik die niets meer zei dan "Watte?" Wat ze al die tijd juist gedaan heeft, weet ik niet...

En ze kreeg gelijk. Vlak na de geboorte van Esmée kreeg het beest wel nog eten en drinken, maar alle aandacht ging naar onze kleine spruit. Af en toe vleide Taxi zich naast ons in de zetel wanneer Esmée en ik met de duizendste borstvoeding bezig waren, maar meer contact was er tussen ons bijna niet.

Intussen is de relatie met Taxi genormaliseerd en heeft de poes er zelfs een baasje bij. Na maanden van compleet negeren, reikte Esmée vorige week plots een voorzichtig handje naar de pluizige vacht van Taxipoes. Die staarde verontwaardigd terug en was te verbouwereerd om op tijd te reageren.

Morgen krijgt Taxi even heel veel persoonlijke aandacht, maar waarschijnlijk niet die waar ze op zit te wachten. Morgen gaan we namelijk voor de eerste keer samen naar de dierenarts. Dat wil zeggen: kat in de doos krijgen, kat uit de doos halen, kat laten betasten door vreemde meneer/mevrouw, misschien een prik, en dan opnieuw kat in de doos.

Dat wordt quality time.