Na bijna drie weken in ons huis begint alles stilaan terug op zijn pootjes te vallen. Je staat ervan versteld hoeveel routines een mens opbouwt om zijn dag door te komen, en hoe dat systeem in de knoop geraakt als je verhuist. Het ochtendritueel, je vaste weekendgewoontes, zelfs iets onnozels als het organiseren van je vuilnis.
Afgelopen week is het gedoe van wassen en strijken opnieuw uitgeprobeerd. Vuile was verzamelen, sorteren, wassen, ophangen, er terug afhalen, strijken en proper opgeplooid in de kast leggen, het duurt allemaal wat langer als je je wasmanden nog gebruikt worden om andere spullen in te bewaren, als je wasmachine nog niet stevig geïnstalleerd is, als je waskot onder een dikke laag stof ligt en je vergeten bent waar je strijkijzer nu weer ligt.
Maar al bij al lukte het wel. Ik kan de strijkplank nog steeds voor de televisie installeren (zonder tv lijkt die taak mij zo onmenselijk saai dat ik ze onmiddellijk zou uitbesteden) en de belichting is zelfs beter.
Alleen vond ik deze keer dat sommige van mijn onderbroeken er grijsblauwig uitzagen. Gelukkig bleef het beperkt tot enkele exemplaren. Ik kon maar niet bedenken wat mijn was had doen verkleuren. Ik was er zeker van dat er geen enkel knalblauw stuk bij had gezeten.
Tot mijn oog viel op mijn sjaal uit Marokko. De werkgever van Ilja had zijn personeel en hun partners twee jaar geleden bedankt met een driedaagse trip naar Ouarzazate. Een grote, lichte doek hoorde ook bij het cadeaupakket. Geen oogverblindend stijlvolle foulard, maar toch een heel praktisch hebbeding in de woestijn. Het heeft nog gediend op andere reizen van mij.
Ondertussen rook het wel heel stoffig, en daarom had ik het mee in de wasmachine gegooid. Het was niet echt blauw (geweest), maar eerder donkergroen. En nu had ie de kleur van een limoen, lichtgroen. Een tweede check onder het licht bevestigde mijn vermoeden. De blauwe component was eruit verdwenen, de rekker van mijn onderbroek had er een kleurtje bij.
