Sport

Volgende week is het al zover! Zondag 22 april, de Asics Ladies Run! Vijf kilometer.

Ik heb het gevoel dat ik er nog niet helemaal klaar voor ben. Om begonnen te zijn als één van de goede voornemens in de maand van de goede voornemens, namelijk januari, heb ik het lopen nog redelijk goed volgehouden, vind ik. Het is tenslotte al april. Het feit dat ik mijzelf ingeschreven heb voor de Ladies Run EN dat ik het ook nog eens aan jan en alleman en online gecommuniceerd heb, zal er wel iets mee te maken hebben. Ik kan het toch niet maken om in mijn eigen stad, voor eigen publiek, af te gaan, zeker. Motivatie genoeg dus om de start-to-run braaf te volgen en week na week een paar minuten langer achter elkaar te lopen.

Maar het ritme van de lessen van Evy ben ik onderweg toch ergens kwijtgeraakt. Drie keer per week gaan joggen lukte niet altijd en tegen eind maart kwam ik tot de conclusie dat ik tegen dat tempo nooit aan 30 minuten zou geraken tegen 22 april. Ik ben dan maar op eigen houtje halve uurtjes beginnen lopen in het park. Soms lukt dat goed, soms ... niet zo goed. Dat maakt mij, nu het moment van de waarheid akelig dichtbij komt, een beetje ongerust. En dan ga ik er nog van uit dat ik op 30 minuten vijf kilometer ren!

Aan beweging en sportieve vakanties anders geen gebrek de laatste maanden: in februari skivakantie, vorige week kanoweekend! Het was alweer een zalige driedaagse in het uiterste Zuiden van ons land. Vorig jaar viel het water met bakken uit de lucht, wat het kajakken redelijk avontuurlijk maakte: snelstromende bochten, door schuim gecamoufleerde rotsen, en hier en daar een overhangende boomstam. Zonder begeleiding van Geert, een doorgewinterde kajakker met enige monitorervaring, was ik de rivier toen niet heelhuids afgeraakt.

Dit jaar konden we genieten van een gloeiende, stralende zon en een staalblauwe hemel. Hierdoor was het waterpeil nogal aan de lage kant en het riviertje van vorig jaar niet bevaarbaar, dus reden we vijftig kilometer de Belgisch-Duitse grens over tot aan de Gerolstein (inderdaad, van het spuitwater). Dit stroompje lag er rustig bij, waardoor de kinderen dit jaar mee konden varen. Op de foto hiernaast zie je Toon, 6 jaar, en een ervaren kajakker-in spe.

Moeilijk was het dit jaar voor mij dus niet, maar er schort toch nog serieus wat aan mijn techniek. Na één dag kajakken kreeg ik van mijn rechterpols genoeg waarschuwende venijnige pijnscheuten om het varen maar te laten. Mijn bezigheid werd dus vooral het volgen van de kajakkers met de auto, het fotograferen van de sportievelingen en wandelen. Which was nice. Het hardst heb ik nog genoten van de aandoenlijke kinderlogica van Erika (10), Lien (8) en Jasmine (5). Hiernaast een foto van Jasmine, hieronder de geweldige conversatie van deze deugniet met haar oma.

Jasmin: Oma, oma! Hier is een toverstok voor u, en gij zijt een toverfee.
Oma (tikt met de stok op de schouder van Jasmin): Ik wou, ik wou dat gij een braaf kindje waart.
Jasmin (zonder aarzelen): Oeps, mislukt!