Twee jaar geleden, om twintig na zeven in de ochtend, beviel ik van dit meisje. Ze knipperde tegen het licht, graaide met haar vingertjes los in haar oogjes en keek de eerste dagen niet eens rechtdoor. Behalve drinken, wenen en slapen kon ze niets.
Nu praat deze blonde stoot in zinnen van meer dan drie woorden, kiest ze zelf wel een spelletje op papa's iPhone en springt ze als een eekhoorn (armen en benen wijd gespreid, dikke buik vooruit) in het zwembad.
Het is een cliché, maar het gaat toch rap.
