Ik moest u nog iets zeggen

Liefste tante Ann,

Ik moest u nog iets zeggen.

Ik moest u nog zeggen hoe graag wij bij u kwamen logeren vroeger.

Niet alleen omdat wij alles van u mochten. We herinneren ons die keer dat we samen een brood bakten. Om beurten mochten we het deeg kneden. Dit ontaardde al snel in het naar mekaar smijten van de homp deeg. Toen de bol plots naast de tafel vloog en op de grond belandde, waart ge niet kwaad, maar moest ge er juist hartelijk om lachen. De hondenharen visten we er zorgvuldig uit en het brood kon in de oven.

Dat we zo graag naar Hamme kwamen, was ook niet alleen om het voor zijn tijd revolutionaire Donaldduckspelletje dat Peter met ons op de computer speelde. Het was ook niet omdat ge honden hadt, hoewel wij ook zot van hen waren.

Nee, het was omdat gij wist wat kinderen graag deden. Met simpele dingen kondt gij ons de hele dag amuseren: zelf pizza’s maken, met de honden gaan wandelen, op zijde schilderen. Aan de zee deedt ge ons lange, grappige gedichten maken die we dan ’s avonds trots konden voorlezen, tot grote hilariteit van iedereen.


Tante Ann,

Ik moest u nog zeggen hoe blij verrast wij altijd weer waren met de originele cadeautjes die wij van u kregen.

Bij elke verjaardag wisten wij dat er een kaartje en een postpakket in de bus ging zitten. Voor Kerstmis knutselde Rudi eens een houten winkel in elkaar, met een uitstalrek en een echte etalage. Gij zorgde voor plastieken groenten en fruit, zodat er ook iets te verkopen viel, en ge borduurde de naam van de winkel. De winkel nam later verschillende vormen aan, van kleine kruidenier tot klerenwinkel tot zelfs apotheek. Ge hebt ooit voor Emilie een witte trui gebreid, en voor haar pop precies dezelfde. Toen die van Emilie te klein werd, kwamen beide truien in de winkel terecht. Dat vond zij fantastisch, dat ze in de winkel een kledingstuk kon aanbieden in twee verschillende maten.

Toen ik later alleen ging wonen, bezorgde gij me een volle doos met planten en twee weken geleden stopte gij me nog recepten toe, uit de pan van tante Ann.


Tante Ann,

Ik moest u nog zeggen hoe dankbaar wij zijn voor alle mooie foto’s die ge altijd van de familie nam.

Zonder u hadden wij nu niet zo’n goed fotoarchief. Zonder uw hulp hadden we in maart niet zo’n mooi fotoalbum kunnen maken voor de verjaardag van oma. We luisterden daarbij graag naar uw anekdotes over oma en opa, toen ze nog geen grootouders waren, over mama en papa toen ze nog niet getrouwd waren, over u en de nonkels.

De familie was altijd heel belangrijk voor u en gij waart vaak de drijvende kracht achter vele familie­bijeenkomsten. Uw jaarlijkse barbecue op het einde van de zomer was een vaste afspraak in onze agenda.


Tante Ann,

Ik moest u nog zeggen hoe grappig ik u wel vond.

Als we door onze herinneringen bladeren, komt altijd het beeld terug van de vrolijke tante Ann met de hoge lach. Wij konden uw fantasierijke humor enorm appreciëren. Gij kon grapjes vertellen waar wij dagen later nog hardop om moesten lachen.


Tante Ann,

Ik wou dat ik nog eens met u kon gaan fietsen. Want ik wou u nog zeggen hoe een toffe tante gij wel waart.

Ik kan niet geloven dat ge er niet meer zijt.

We gaan u keihard missen.

Uw nichtjes en neef,
Alexandra, Frederic, Emilie, Helen en Julie