Voetbal Magazine

Ik vind mijn lief een fantastische man om verschillende redenen: zijn intelligentie, zijn onverbeterlijk positivisme, zijn fantasie, zijn tomeloze energie, zijn stem, zijn handen, ... Maar wat ik nog het allerleukste vind aan hem, is zijn humor. Op onverwachte momenten kan Ilja met een oneliner die er knal op zit, iedereen luid in de lach doen schieten. Wie dan in mijn richting kijkt, kan mij zien glunderen van fierheid.

Ik moet toegeven dat zijn humor soms ook zo flauw kan zijn, dat ik eerder begin te lachen om het onnozele van de situatie, dan om de essentie van de mop. En omdat ik nog altijd lach, blijven dat soort grapjes toch nog komen.

En soms doet hij mij glimlachen zonder dat het eigenlijk zijn bedoeling is. Vorige week stonden we samen aan te schuiven aan de kassa in de supermarkt. Behalve eten en drinken hadden we elk ook nog een tijdschrift in onze kar gesmeten, ik "Interieur en decoratie", Ilja "Voetbal Magazine". Nogal typisch, ik weet het. Uit verveling, en ook uit nieuwsgierigheid, begon ik wat door Voetbal Magazine te bladeren. Ik vroeg me af waarmee een redactie nu in godsnaam een heel tijdschrift vult, als het alleen maar over voetbal mag gaan. "Kom, laten we de clichés eens doorbreken", zei Ilja hierop, en hij pakte mijn interieurboekje vast.

En zo stonden wij daar in de rij, alletwee ostentatief het "verkeerde" boekje te lezen, alsof ik de Beerschot-fan was en Ilja een binnenhuisontwerper. Ik zie misschien te snel de humor in van de dingen, maar ik vond het plaatje echt aandoenlijk. Het leuke was dat een collega van mij, die mij alleen kent van naam en gezicht, net voor ons stond! Ik had haar even goeiedag geknikt, verder niets, maar nu zag ik haar toch in onze richting loensen.

Daar kan ik nu nog dagen om giechelen, zie.