Alex in Afrika

Het gebouw waar ik werk, ligt vlakbij de Zoo van Antwerpen. Op zeldzame momenten kan je in mijn bureau de olifanten horen brullen. Fascinerend geluid, ik vraag me dan telkens af wat er aan het gebeuren is in de dierentuin waardoor de olifanten van zich laten horen. Zijn ze enthousiast omdat ze gevoederd worden? Maar waarom hoor ik ze dan niet elke dag? Zijn de beesten gestresseerd omdat de veearts op bezoek is? Of trompetteren ze uit verveling, zoals je kleine kinderen in de supermarkt soms zacht zingend achter hun moeder ziet slenteren?

In ieder geval doet het geluid me ook wegdromen naar Afrikaanse steppes. Als ik mijn ogen sluit, zie ik een stoffige kudde grote en kleine olifanten voorbijstrompelen op weg naar de volgende drinkplas. Mijzelf zie ik in mijn fantastie dan in een groene open jeep à la Kuifje in Afrika, in kaki outfit met de verrekijker in de hand. Niet dat ik dan echt achter mijn computerscherm zit met gesloten ogen. Ook dat beeld ik mij dan in.