Leven in Borgerhout

Zonnetje

2011-11-19T22:05:00.001+01:00

Of hoe ontspannen een weekend in de Ardennen kan zijn...

7 maand

2011-11-07T18:44:00.005+01:00

Het zijn geen geweldige foto's, technisch gezien dan, maar ze geven wel een antwoord op de vraag:

"Hoe hard kunnen twee zusjes op elkaar gelijken!"

Noor, november 2011, leeftijd: 7 maand

Esmée, februari 2009, leeftijd: 7 maand

Vijsje

2011-08-21T00:37:00.002+02:00

Esmée doet de mensen graag lachen. Een grapje dat aanslaat, zal ze enthousiast herhalen voor een ander publiek. Vraag haar om een gekke bek te trekken voor de foto, ze doet het met plezier.

En soms is de humor natuurlijk onbedoeld en snapt zij niet waarom de 'grote mensen' zo moeten lachen.

Zoals een paar weken geleden. Esmée vond op de dag dat haar Bonnie en Grootva gordijnen opgehangen hadden in haar kamer een vijsje in haar bed.

Daarop verraste ze me met de taalkundig perfecte, zeer serieus uitgesproken zin: "Ik ga morgen aan Bonnie vragen of ze een vijsje kwijt is."

Brave zusjes

2011-08-14T21:19:00.004+02:00

"En hoe reageerde Esmée op de komst van een zus?" wordt mij vaak gevraagd.

Wel, ze reageerde helemaal anders dan ik verwacht had. Omdat Esmée toen enorm aanhankelijk was, en dan vooral aan mij, en altijd véééééél aandacht wil, dachten we dat ze het wel moeilijk ging hebben om haar mama plots te delen. Maar dat viel reuze mee.

Af en toe klaagt ze wel eens "Ik kan niet stappen! Ik ben ook een baby'tje!" of wanneer Noor honger heeft "Ik wil ook een flesje!". Maar over het algemeen is ze poeslief met haar baby-zus, praat ze er honderduit tegen, leest ze haar boekjes voor, zoekt ze snel een tutje wanneer Noor weent, en betrekt ze Noor bij de spelletjes die ze speelt.

Gisteren, toen ik even boven bezig was, ging plots mijn interne alarmbel rinkelen. "Ik hoor Esmée niet meer beneden. Wat is ze aan het doen?"

Toen ik gauw beneden ging kijken, waren Esmée en Noor alletwee braaf aan het spelen. Dacht ik. Want toen ik even goed naar Noor keek, zag ik een papegaai op haar wang.

2011 strontweer?

2011-08-11T23:01:00.004+02:00

Op Facebook vind je tegenwoordig een groep "Strontweer 2011 - ik was erbij".

Ik ben hier ook en ik vind dat 2011, sinds Noor geboren is, nu iets meer dan vier maanden geleden, al prachtige zonnige dagen gaf.

Zoals vandaag.

Esmée leefde zich uit op één van de vele speeltuigen in Park Spoor Noord...

... en ik genoot met Noor van aan de zijlijn van de zon, het briesje, mijn nieuw kleedje en het zand tussen mijn tenen.

2011-08-03T22:22:00.003+02:00

Onze meid werd vorige week drie!

Een interessante leeftijd, drie jaar. Esmée gedraagt zich soms als een prinses, dan weer als een tiran. Is altijd altijd poeslief voor haar zus. Loopt, springt en klimt dat het geen naam heeft, zoekt elke dag haar grenzen op. Kan al aardig wat praten, discussiëren en grapjes maken. Probeert van alle werkwoorden vervoegingen uit. Weent luid, schaterlacht allerhartelijkst en kan dat alletwee in een tijdsspanne van nog geen vijf seconden. Zoals vandaag.

Ik weet niet meer waarom ze zo luid aan het huilen was, maar om haar te doen stoppen, zong ik heel hoog: "Niet weneeeen!"

Esmée schoot keihard in de lach om dan droog te poneren: "Doe niet zo belachelijk, mama."

Daar had ik niet van terug.

2011-08-02T18:53:00.004+02:00

Esmée op stap met een kledingrek op wieltjes (luid): "Toeoeoet! Toeoeoet! Toeoeoet!"

Mama: "Esmée, niet zo luid. Noor slaapt."

Esmée (lichtjes verbaasd en verontwaardigd): "Maar het is een luide trein, mama."

Normandië

2011-07-28T23:32:00.010+02:00

Een weekje vakantie in Normandië.

Boeken gelezen, spelletjes gespeeld, ... redelijk wat regen gehad.

Maar toen de zon dan toch scheen, scoorde ik deze foto's.

Happy happy

2011-06-28T13:24:00.002+02:00

Drie maand. En ons meisje wordt alsmaar vrolijker en vrolijker.

Ik heb het al vaak gedacht: het is een leuk kindje.

:-)

Kusjes

2011-06-18T16:20:00.004+02:00

Soms kan ik het niet laten om mijn dochters veel kusjes te geven op hun bolle zachte wangetjes, linkerwang, rechterwang, linkerwang, rechterwang, ...

Zegt Esmée: "Maar mama, ik ben toch niet jarig."

Handig

2011-06-17T16:01:00.004+02:00

Mijn jongste dochter ontdekte net haar handjes! En net als bij Esmée had ik het gevoel getuige te zijn van een waar mirakel. :-)

Go Noor!

Blankenberge

2011-06-12T22:26:00.003+02:00

Zo zitten twee zusjes te wachten tot hun ouders het weekendverblijf gepoetst hebben. Let op het verschil in haardos en in benen. Hun bolle buikjes zijn op deze foto wel nog redelijk vergelijkbaar. :-)

O ja, ze hadden wel degelijk iPhones (en iPads) in de seventies.

Klein maar zeeeer fijn

2011-05-22T18:00:00.008+02:00

Zoals beloofd een berichtje over het resultaat van onze verbouwing.

Ik begin met onze stadstuin.

Ok, het is niet echt een tuin, eerder een koer. Dit terras, tot voor kort een L-vorm van 25 vierkante meter, was drie jaar geleden de reden waarom we na een maanden durende huizenjacht toch voor dit huis kozen.

De L-vorm werd een rechthoek van 35 vierkante meter en Campo, De Smet & Jacoby ontwierpen en beplantten de invulling ervan: achteraan een border met vooral grassen, varens, hosta's en bamboe en centraal een heuvel met een meerstammige krentenboom en als bodembedekker...

... kleine, lekkere ...

bosaardbeitjes!

Op wie lijkt het kind?

2011-05-18T17:39:00.006+02:00

Op wie lijkt de baby? Een veelgestelde vraag en altijd voer voor discussie. Noor zou al dezelfde trekken hebben als haar nonkel Frederic, of haar Grootva, of mij.

Ik vind dat ze vooral als twee druppels water gelijkt op haar zus. En als dat zo blijft dan ziet ze er binnen 2,5 jaar zo uit:

Huiswerk voor school

2011-05-11T14:25:00.006+02:00

De school waar Esmée nu al drie maand naar toe gaat, is in vele opzichten helemaal anders dan de kleuterschool 'uit mijn tijd'.

(Heb ik altijd een rare uitdrukking gevonden, 'uit mijn tijd'. Mijn tijd is nog altijd bezig, denk ik dan. Maar goed, mijn schooltijd ligt al even achter mij. U weet wat ik bedoel.)

Het is om te beginnen een stedelijke school, in een stadse omgeving, met een multicultureel publiek. Niet te vergelijken met de katholieke school in het boerendorpje waar ik mijn leerloopbaan begon.

En we zijn intussen ook dertig jaar verder. In elke klas staat tegenwoordig een computer, waar zelfs de kleuters hun 'muisvaardigheden' kunnen oefenen en de school heeft een zeer actieve website, gewebmastered door meester Geert van de peuterklas.

Esmées school is ook veel actiever dan ik mij kan herinneren van mijn kleuterperiode. Op die drie maand dat Esmée er al zit, hebben wij, de ouders, al verschillende uitnodigingen gehad, voor een opendeurdag, een ouderdag, een carnavalstoet, een ontbijtbuffet, ... en ik vergeet er misschien nog enkele.

Vorige week vonden we een briefje in Esmées boekentas met de boodschap:

"Beste mama, papa,

Volgende week werken we rond het thema "familie".

Brengen jullie foto's mee van mama, papa en kinderen?

Groetjes,

Juf Jelle en Meester Geert"

"Verdorie, mogen we dit weekend zeker niet vergeten," was het eerste wat ik dacht. Ik zou niet willen dat mijn dochter zich door de schuld van haar vergeetachtige moeder uitgesloten zou voelen op school, zeker niet als het thema "familie" is en er een hele week over mama en papa gepraat wordt.

Een heel weekend heb ik aan die foto's gedacht, maar voor de rest niets voor gedaan uiteraard, tot zondagavond mijn frank viel dat wij thuis nog niet kunnen afdrukken!

Dus Esmée op maandag zonder foto's naar school...

Gisteren vroeg ik toch nog eens schoorvoetend aan juf Jelle, en met het flauwe excuus van de printer, of het nog de moeite was om foto's mee te geven.

"Zeker!" antwoordde juf Jelle enthousiast. (Juf Jelle is altijd enthousiast.) "Mail ze mij anders door! Mijn emailadres is jufjelle@.... "

E-mail! Wat een fantastische uitvinding! (En ook de reden waarom wij nog geen printer geïnstalleerd hebben.) Een optie waar ik ook totaal niet aan gedacht had, omdat ze "in mijn tijd" gewoon helemaal niet bestond.

Dus vanmorgen toch nog snel wat foto's doorgemaild naar juf Jelle:

Familienaam

2011-04-16T14:51:00.008+02:00

Voor Esmée hoort Noor al helemaal bij de familie.

Een paar dagen geleden speelden we in de auto voor de zoveelste keer het 'namen'-spelletje.

"Hoe heet papa? Wat is zijn voornaam?"
"En, hoe heet Bonnie? Met haar voornaam? En met haar familienaam?"

Esmée kent van al haar familieleden intussen de voornaam en familienaam. Dachten we.

Want plots klonk, oprecht geïnteresseerd, vanop de achterbank: "Maar papa, hoe heet Noor eigenlijk?"

Hier ben ik!

2011-04-11T16:16:00.003+02:00

Oeps. Bijna negen maanden niet geblogd...

Het was dan ook op zijn zachtst gezegd een drukke periode: opnieuw voltijds beginnen werken, van job veranderd, de helft van ons huis afgebroken (laten afbreken) om het opnieuw op te bouwen (te laten opbouwen), Esmée voor het eerst naar school, twee keer verhuisd (de derde - en laatste - verhuis doen we over een dikke week), en daarbij nog zwanger.

En ziehier het resultaat: Noor, een zusje voor Esmée!

Over het andere resultaat, ons half nieuw huis, blog ik een andere keer.

Als de muis is niet thuis...

2010-08-06T16:39:00.005+02:00

gaan mama en papa eten in het Felixpakhuis!

Esmée is een weekje bij Bonnie en Grootva. We hebben ze wel gemist deze week, maar we hebben er ook ontzettend van genoten om opnieuw even met twee te zijn: zomaar de fiets pakken wanneer we plots zin hebben in lekker eten in één van Antwerpens ontelbare restaurantjes, samen kamer voor kamer ons huis eens ontdoen van alle brol en rommel dat ons de laatste jaren is toegewaaid, ...

Enfin, we hebben ervan geprofiteerd én we hebben nog vanalles gerealiseerd ook.

Maar nu gaan we Esmée toch snel ophalen.

Dag!

Herinneren

2010-08-03T18:46:00.009+02:00

En dit is hoe Esmée haar deze vakantie zal herinneren, door deze foto's.

Kiekjes van Montréal

2010-08-02T16:42:00.008+02:00

Vertel eens van Canada

2010-07-31T00:09:00.011+02:00

Wel,

Montréal was ons vertrekpunt (en de afsluiter),

daarna huurden we een soort van mini-mobilhome,

kampeerden we voor twee weken in the great outdoors,

en lazen we lekker veel boeken.

Binnenkort meer...

Esmée wordt twee.

2010-07-29T13:30:00.005+02:00

Twee jaar geleden, om twintig na zeven in de ochtend, beviel ik van dit meisje. Ze knipperde tegen het licht, graaide met haar vingertjes los in haar oogjes en keek de eerste dagen niet eens rechtdoor. Behalve drinken, wenen en slapen kon ze niets.

Nu praat deze blonde stoot in zinnen van meer dan drie woorden, kiest ze zelf wel een spelletje op papa's iPhone en springt ze als een eekhoorn (armen en benen wijd gespreid, dikke buik vooruit) in het zwembad.

Het is een cliché, maar het gaat toch rap.

Wild in Canada

2010-07-26T16:31:00.002+02:00

Hello Mr. Moose!

Meer foto's van onze camperreis volgen.

Van zodra ik een beetje bekomen ben van de jetlag...

Een fijne Vlaamse feestdag gewenst van aan de Niagara Watervallen!

2010-07-11T21:25:00.002+02:00

Een fijne avond

2010-07-04T12:32:00.018+02:00

Terwijl Ilja en ik vrijdagavond stonden te keuvelen op de opening van Bar Nadar...

genoot Esmée van een avondje met tante Emilie!

Fris

2010-07-01T22:17:00.002+02:00

Op deze warme dagen, een ijsje voor mijn citroentje.

2010-06-30T09:52:00.003+02:00

Na elke logeerpartij van Esmée bij haar Nana en Opa verwacht ik een verrassing. Woorden die ze bijgeleerd heeft, een nieuwe vaardigheid die mij weer met verstomming slaat, een nieuw kleedje, ... of een ander kapsel.

Vorig jaar kwam ze thuis met een hanekam, vorige week pronkten er twee staartjes op haar hoofd! En ze zag er weer iets meer een kleutermeisje uit.

Kleur

2010-06-21T18:50:00.007+02:00

Het is zo ver. Ook onze tuin, die eigenlijk meer een koer is, wordt nu gedomineerd door flashy speelgoed. We hebben een glijbaan in huis gehaald. Voor een prijsje kunnen overkopen van een collega (dank u Kim!).

En Esmée vindt het fan-tas-tisch. Een uur aan een stuk kan ze er zich mee amuseren. Elke dag, hoe regenachtig ook, zou ze buiten willen spelen.

Esmée haalt er trouwens veel meer uit dan wij voor mogelijk hadden gehouden. Het beperkt zich niet tot erop klauteren en er terug van glijden. Ze kruipt eronder, tekent erop met krijt, gluurt door elk gat en gaatje en roept luid Piep!, ze duwt elk denkbaar voorwerp van de glijbaan en ziet tot haar groot jolijt hoe ver het vliegt.

En soms heeft het ook komische effecten waar zij dan weer niet aan denkt, zoals op haar haar dat op deze foto statisch alle kanten uitwijst.

Lelijk, zo'n plastieken ding? Zou kunnen. Chique design is het alvast niet. Maar 't hangt er maar vanaf hoe je het ding bekijkt. Ik vind dat de kleuren perfect passen bij het paarsroze van de Hortensia in onze tuin.

Esmée vindt het mooi, daar ben ik zeker van. Ze draagt er toch heel goed zorg voor en kuist het netjes af na een plensbui.

Ons kuismaniakske.

Piep!

2010-06-14T22:20:00.006+02:00

Mijn dochter wordt binnenkort twee. En ze is nu al computerverslaafd. Tv kijken doet ze echt niet zo veel, maar onze 'rekenaar' (zit een beetje in Zuid-Afrikaanse sferen) eist ze voortdurend op.

Het verschil met tv-kijken is dat "computeren" toch iets creatiever is. Op dit moment is Photo Booth haar favoriete programma.

Dan staat ze met haar handen voor haar ogen voor haar spiegelbeeld op het scherm...

... doet ze dan haar handen weg...

... en schatert ze het uit!

Weet je waarom?

Omdat ze stiekem al door haar vingers piepte!

Blote beentjes

2010-06-05T07:33:00.002+02:00

En intussen zijn de temperaturen zo gestegen dat we zelfs buiten in bad kunnen!

Buiten

2010-06-02T21:34:00.002+02:00

Vandaag was het dan weer wel mooi weer! Warm genoeg om 's avonds nog met blote beentjes buiten te spelen.

Zelfs Taxi waagde zich aan een uitstapje in de weidse, wilde natuur.

Het regent

2010-05-29T21:32:00.015+02:00

Daarom blijven we binnen.

En amuseren we ons met Photo Booth op onze Mac.

Ik genoot dit weekend...

2010-05-25T21:34:00.003+02:00

van ons eerste kampeerweekend met Esmée: met de kanoclub naar de Ardennen,
van de prachtige bossen met wilde eenden, zwanen, reigers langs de Semois,
van het zalige zwoele weer,
van ons flitsbezoek aan de babyborrel van kleine Eva,
van Esmées überschattige outfit op dit feestje,
van de heerlijk frisse sangria die er geschonken werd,
van Esmées oprechte interesse en fascinatie voor baby'tjes,
van de afsluiter van het lange weekend bij Bonnie en Grootva.

Van ons beide

2010-05-19T22:22:00.005+02:00

Ilja en ik hebben veel gemeen en we lijken ook wel wat op elkaar. Nog voor Esmée geboren was, gingen we er al van uit dat ze blond haar ging hebben, een luide stem en slechte ogen.

Want Ilja en ik dragen alletwee een bril. Ilja sinds zijn achtste, ik vanaf mijn veertiende. Vroeg of laat zal Esmée er ook eentje hebben, vermoeden we. Dat is op zich geen ramp, want kinderbrilletjes zien er tegenwoordig best wel schattig uit.

Kijk maar.

Stappen voorwaarts

2010-05-14T17:12:00.005+02:00

Spiegel

2010-05-12T18:01:00.005+02:00

Je eigen kind is als een spiegel. Al je trekjes, tics, gewoontes en stopwoorden worden genadeloos geïmiteerd.

Ik vermoed dat ik ongeveer zo telefoneer:

Iran op de grens

2010-04-02T22:09:00.007+02:00

Op de vooravond van mijn 31ste verjaardag zijn Ilja en ik nog eens samen, met de fiets, uitgeweest op 't Zuid. Wat een heerlijk gevoel om op een doordeweekse werkdag nog eens uit te gaan!

Place to be was het Fotomuseum waar Pieter-Jan zijn eigen fototentoonstelling, "Iran op de grens" mocht openen. Veel volk waaronder een minister, veel familie, zowel van mij als van Pieter-Jan, heel gezellige ambiance. En de beelden van Pieter-Jan zijn ook echt de moeite.

Hieronder zie je mijn nichtje Julie, die voor school een bewijs nodig had dat ze een tentoonstelling bezocht had. Wel, ze had een gesigneerd boek en deze foto met de artiest himself.

Er hoort ook een boek bij Duizend-en-één dromen. Een reis langs de Trans-Iraanse Spoorlijn met foto's van Pieter-Jan en tekst van Ann De Craemer, een jonge journaliste waarmee hij samen Iran bereisde. Ann heeft ook een blog.

Wie nieuwsgierig is naar het fotowerk van Pieter-Jan, kan nog tot 16 mei gaan kijken in het Fotomuseum.

Camera obscura

2010-03-29T21:46:00.019+02:00

Mijn zus heeft, al een tijdje, een lief. Hij heet Pieter-Jan en is fotograaf. Daar verdient hij zijn kost mee, maar ook in zijn vrije tijd is hij ermee bezig.

Op een van zijn reizen door Afghanistan kocht hij van een local een camera obscura. Dat is het oudste fotografeersysteem dat er bestaat: een donkere houten bak met aan één kant een gaatje, eventueel met een lens ervoor, waardoor aan de andere (binnen)kant van de bak een beeld wordt geprojecteerd. Als je aan die kant fotopapier bevestigt, en je voorziet de chemische ontwikkel- en fixeervloeistoffen, kan je er echte foto's mee maken. Vroeger hoorde er ook nog een grote donkere doek bij, waar de fotograaf dan onder dook om het onderwerp dan te vragen enkele seconden stokstijf stil te blijven staan. Het exemplaar van Pieter-Jan is iets recenter. De Afghaan had hem zelf ineen geknutseld en maakte er pasfoto's mee.

Maar dus, dit weekend trokken mijn zus en haar lief naar de Antwerpse Zoo om er een dagje te prutsen met het toestel, in de hoop minstens één goed beeld te "schieten". Hier zie je de fotograaf en zijn bevallige assistente in de weer met een scoutsgroep.

Ilja, Esmée en ik werden ook uitgenodigd voor een familieportret bij de giraffen. Het maken van zo een beeld vergt niet alleen een volle seconde onbeweeglijk stilstaan, maar ook minstens een half uurtje geduld voordien. Van iedereen, ook van Esmée.

Maar dat was niet erg. Esmée had haar fiets bij en wij onze (moderne) camera's. Dat leverde ook al leuke kiekjes op.

P.S. Ook op het resultaat van de camera obscura moet je even wachten. Wat je ter plekke uit de camera haalt is een zwart-wit foto, maar het negatieve daarvan. Het witte is nog zwart, en het zwarte nog wit. Voor het definitieve beeld moet je dat dus eerst nog omkeren. Dat kan onder andere met... Photoshop.

Koud

2010-03-13T22:43:00.000+01:00

Wanneer, oh wanneer, zou de lente nu eindelijk beginnen?

Ochtendstond

2010-03-10T22:03:00.006+01:00

De ochtendstond heeft goud in de mond.

En daarom trekt Esmée, nog in haar pyjama, haar botten al aan om de planten water te geven.

Frisse lucht

2010-03-06T19:49:00.003+01:00

Esmée voelt dat de lente in aantocht is. Ondanks een buitentemperatuur van 3 graden Celcius stond ze er vandaag op om buiten te gaan spelen. Dus dikke jas aan, bottinnen, sjaal en muts, en cruisen maar met dat lieveheersbeestje.

Naar school

2010-03-05T22:46:00.005+01:00

Zij beseft het niet, maar sinds woensdag weten we naar welke school Esmée vanaf volgend jaar mag gaan.

Het is een heel gedoe geweest in Antwerpen. Het komt erop neer dat er in onze stad tegenwoordig te weinig scholen zijn, of te weinig plaatsen, of te veel kleuters, hangt ervan af hoe je het bekijkt. Om de leerlingen meer te spreiden en het kamperen aan de schoolpoort te vermijden, startte Antwerpen dit jaar, net als Brussel en Gent, met een nieuw inschrijvingssysteem, per internet.

Daardoor werd het op 6 januari van dit jaar voor alle ouders met een kind geboren in 2008, even een online race om de beschikbare plekken... die sommigen verloren. Die kregen deze week een email met de boodschap dat er voor hun kind geen school is. Of toch niet in Antwerpen. Waw. Even slikken, zeg.

Wij waren wel bij de gelukkigen. We wilden Esmée graag naar een buurtschool sturen, een gemengde school, vlakbij, met een publiek die een afspiegeling is van haar omgeving. We hadden er zo een aantal op onze lijst staan, en zelfs op nummer 1.

Het is uiteindelijk nummer 2 geworden, en daar zijn we zeker ook heel blij mee. We hebben ergens gelezen dat onze uitverkoren school koffie voorziet in de gang waar de ouders hun kind afzetten. Om even bij te kletsen met de andere ouders. Wat een warm idee! Niet dat ik er ooit tijd voor zal hebben, maar het is het gedacht dat telt.

Nieuwe profielfoto

2010-03-01T22:36:00.002+01:00

Esmée heeft een beetje een lichtblauw voorhoofd, maar voor de rest I love it!

Oude liefde

2010-03-01T21:30:00.007+01:00

Er zijn theorieën die beweren dat je, via zeven zogenaamde kennissen of tussenpersonen, tot bij om het even wie in de wereld komt. Met andere woorden, een kennis van een kennis van een kennis van een kennis van een kennis van een kennis van mij, kent vast Barack Obama. Om maar iemand te noemen.

Wat ik mij soms afvraag, is hoeveel keer je een willekeurige persoon die je van haar noch pluim kent, tegenkomt in je leven zonder dat je het zelf weet. Mijn vader was als jongetje ooit zo onder de indruk van de totale kleurenblindheid van het ventje dat naast hem op de bus zat, dat die hem altijd bijgebleven is. Vijftien jaar later bleek dat dat jongetje de volle neef was van zijn verloofde, mijn moeder.

Vorige lente was ik in Amsterdam om op de fameuze rommelmarkt van Koninginnedag mijn oude brol te verpatsen (zie post van 2 mei 2009). Mijn succesitem was toen mijn rode cellokoffer: van de hand gedaan voor dertig euro aan een jonge muzikante. In vlooienmarkttermen een serieus bedrag, maar voor een cellokist een spotprijsje.

Hoewel het ding daarvoor al jaren in een hoek had gestaan, en helemaal niet meer gebruikt werd, deed het toch een beetje pijn om ze weg te doen. Dat item stond zowat symbool voor heel mijn jeugd: de muziekschool, het Juniorenorkest van Jeugd & Muziek, het schoolorkestje, ... Enfin, die cello bepaalde zo'n beetje mijn sociale leven toen.

Dit weekend liep ik door het Centraal station van Antwerpen, en wie kwam daar ineens uit de menigte gestapt? Diezelfde vrouw met mijn cellokist op haar rug! Ik twijfelde of zij het wel was, want haar herkende ik niet direct. Maar terwijl ze passeerde hoorde ik het gekletter van de riemen en de handvatten tegen het rode plastic en toen wist ik het al.

Ik draaide mij om, volgde haar, lette goed op de bovenkant van de koffer. In de jaren '90 hingen daar een sticker op van Studio Brussel en eentje met de tekst "No fur", die ik er daarna weer afgeprutst had, waardoor er twee rechthoekige lijmvlekken achtergebleven waren. De voorkant was ook een beetje gebarsten geweest. Dit was ze. Zeker weten.

Bizar! Dat ik in Amsterdam een korte ontmoeting met iemand heb en haar dan, tien maand later en 170 kilometer verder, opnieuw totaal toevallig tegen het lijf loop. Normaal zou het mij niet opgevallen zijn, want eerlijk, haar had ik nooit herkend. Maar door dat opvallend grote rode accessoire dat ik echt heel goed ken, wist ik dat we mekaar eerder hadden gezien.

Hoeveel mensen zou je zo nog meer dan eens tegen het lijf lopen in je leven? Ik wed meer dan zeven.

Perfect weer ...

2010-02-21T18:07:00.004+01:00

... voor een bezoek aan de speeltuin.

Net zusjes

2010-02-17T18:39:00.008+01:00

Mensen wijzen mij er soms op dat ik van Esmée een klein Alexandraatje maak. Door ze bijvoorbeeld een jeans aan te doen en een roze vestje... op een dag dat ik een jeans aanheb en een roze kaptrui. Maar ik zweer het, ik doe dat zeker niet bewust.

Blijkbaar overkomt het oma's ook wel eens.

Donderdagavond

2010-02-14T13:18:00.005+01:00

Ilja en ik gingen donderdag kijken en vooral luisteren naar het Valentijnsconcert van zangeres Esmé Bos en all-roundmuzikant Bart Voet in de Rataplan. Mooi concert. Gezellig zaaltje ook. Echt buurtig.

De oma van (onze) Esmée kwam die avond babysitten. Zij en tante Elke speelden een uurtje voor bedtijd nog wat met Esmée en Ilja's Nikon D50. Ik geef toe, deze digitale camera is een fijn speelgoedje. Het resultaat: 182 beelden werden er geschoten. Op een uur.

De hele serie geeft een beeld van hoe een donderdagavond er bij ons kan uitzien: spelen met Esmée, dansen met Esmée, eten maken, ... Deze foto is mijn favoriet geworden.

Antwerp is the new Paris

2010-02-10T21:33:00.002+01:00

P.S. Tijdens mijn kort internetonderzoek naar de Antwerpse vestiging van Starbucks kwam ik een blog tegen met de naam: www.antwerpisthenewparis.com. Geweldig, toch?

Starbucks komt naar Antwerpen!

2010-02-10T14:49:00.009+01:00

De Amerikaanse koffieketen Starbucks verovert stilaan Europa, dat is zeker. Zondag dronk ik mijn eerste beker op Europese bodem, in het Centraal Station van Amsterdam. Ik meende mij te herinneren dat de koffieketen in het verleden veel kritiek kreeg, maar waarover juist was ik een beetje vergeten. Spijtig dat er iets mis mee is, want de koffie is zooooo lekker.

Op Wikipedia lees je: 'Starbucks-winkels schenken een assortiment van vers gezette koffie dat van week tot week varieert, zodat klanten eenvoudig kennis kunnen maken met verschillende koffiesmaken. De meeste omzet wordt behaald met koffiemixen en andere dranken op koffiebasis met melk, suiker en ijs.

Dan komt het water je toch al in de mond. Dan wil je toch elke dag even de trein nemen om te gaan kijken of er geen nieuwe mix op de kaart staat.

Gelukkig moet ik binnenkort geen trein meer nemen, maar gewoon de fiets, want Starbucks komt naar Antwerpen! Naast de uitgang van het Centraal Station aan de kant van de Keyserlei zie je banners met de slogan 'We zijn 'm aan het zetten' en het grote groene Starbuckslogo. Vanaf 24 februari kan je er de smaken gaan testen.

Hoe het nu zit met de ethische en ecologische praktijken van het concern weet ik (nog) niet. Maar wat ik wel weet, is dat ze in Amsterdam veel moeite deden om de klant ervan te overtuigen dat ze hun best doen. Grote aankondigingsborden en folders schermen met cijfers, logo's, webadressen, ... Ik ga er maar van uit dat de publieke opinie haar invloed gehad heeft en dat de multinational iets wil doen aan haar imago. Laten we hopen dat de rest dan volgt.

Dan kan ik tenminste intens genieten van een Frappuccino, een Cinnamon Dolce Latte of, in de zomer, van een Iced Caffè Mocha. Hmmmmmm.

Ik genoot dit weekend...

2010-02-09T21:27:00.005+01:00

van het gezellige tochtje op de Amsterdamse grachten met een echte stoomboot,
van de leuke gesprekken op die boot met interessante mensen van over de hele wereld,
van de warme bitterballen die er geserveerd werden,
van het etentje daarna in De Kas,
van de White Chocolate Mocha van Starbucks de volgende ochtend,
van het wandelingetje langs de supermooie Amsterdamse huizen met bewoners die het niet erg vinden om hun gordijnen wagenwijd open te laten en voorbijgangers een inkijk te geven, alsof je door een interieurmagazine bladert, maar dan in het echt.

Is het geen schatje?

2010-01-30T11:59:00.003+01:00

(alle foto's door Ilja)

Ik genoot dit weekend...

2010-01-25T20:35:00.005+01:00

van TEDx Flanders, de Antwerpse spin-off van de Californische TED - nooit gedacht dat digitalisering, statistieken en de evolutietheorie zo boeiend konden zijn,
van een uitstap naar de Permeke-bib - mijn dochter, de boekenwurm, heeft nu haar eigen bibliotheekkaart,
van het bezoek van Bonnie, Grootva en nonkel Frederic - en van Esmée die voor dit publiek graag de show steelt,
van ons bezoekje aan Moemoe - met de traditionele elementen: paardenkoers, taart, een zwanske hier, een zwanske daar, even een hevige discussie en belegde sandwiches

Ik genoot dit weekend...

2010-01-17T19:41:00.006+01:00

van de wervelende film Perfume, naar het boek van Patrick Süskind,
van een shopping spree in modestad Antwerpen,
van het feit dat ik nu, achttien maanden na mijn bevalling, moeiteloos in een maatje kleiner pas,
van de verfijnde keuken van restaurant Rascasse,
van de gezellige brunch bij lady Uma (rechts op de foto).

Kaarsjes

2010-01-10T21:45:00.005+01:00

Iemand gehoord van de man die in Wijnegem koper van een elektriciteitskast probeerde te stelen en daarbij 15.000 volt door zijn lijf kreeg? Ik weet niet of het een iets met het ander te maken heeft, maar afgelopen week liet de elektriciteit het bij ons drie keer afweten. Plots brandden de lampen maar half zo hard en de microgolfoven draaide wel, maar verwarmde niet meer. Vreemde ervaring.

Even viel de stroom helemaal uit, en dat was het moment om de kaarsen boven te halen. Ik vond het wel gezellig, maar Esmée was er toch niet helemaal gerust in.

Nieuwe pantoffels

2009-12-29T22:00:00.002+01:00

Ik had gewacht tot na de feesten, of tenminste na die mét cadeautjes, om ze te kopen. Je weet immers nooit dat je ze misschien krijgt. Gelukkig kreeg ik voor kerst andere designspullen. En dus liepen we eindelijk de pantoffelwinkel binnen op de Wapper en kwamen met deze pareltjes naar buiten.

Zijn ze niet schattig? Ik geef toe, de pomponrozen zijn er een beetje over, maar voor pantoffels mag dat, vind ik.

Ik genoot dit weekend...

2009-12-28T20:36:00.006+01:00

van een zalig ontbijt met een eitje en vers geperst fruitsap,
van een kort, maar gesmaakt uitstapje naar de feeërieke speeltuin van het Rivierenhof in Deurne,
van het rondslenteren op de Vogelenmarkt, waar nog altijd levende dieren verkocht worden,
van de aankoop van een paar snoezige pantoffels in 'de' pantoffelwinkel op de Wapper.

Vroeg kerstgeschenk

2009-12-27T13:51:00.003+01:00

Mijn zus is de creatieveling van de familie. Altijd al geweest. En dat heeft zo zijn voordelen. Drie weken geleden kwam ze bij ons langs en een paar dagen later zat dit filmpje in mijn mailbox.

Dank u Emilie!

Aan iedereen...

2009-12-27T00:09:00.007+01:00

... een fijn eindejaar gewenst,

een boeiend 2010,

en dat uw hart even vaak mag smelten als dat van mij in 2009.

(alle beelden geschoten door Ilja)

Ik genoot dit weekend...

2009-12-14T18:55:00.006+01:00

van een rustige zaterdag met de familie,
van het extatisch enthousiasme van mijn dochter toen ze voor de vijfendertigste keer van de glijbaan gleed in het peuterzwembad,
van haar eerste krabbels met Wasco,
van haar fantasiespel met haar eerste pop (een zwartje dat kan drijven in bad, gebracht door de Sint van Geraardsbergen) en haar plastieken theeserviesje
en van de gemoedelijke babbel met de buren op het Lichtjesfeest in de straat.

Berchem

2009-12-03T21:02:00.003+01:00

Wat vind je van deze foto? Ilja ving dit beeld met zijn iPhone vanuit de trein, op weg naar huis van zijn werk, bijna thuis. Deze context heeft alles om een waardeloze prent op te leveren: snelsnel gefotografeerd vanuit een bewegende voertuig door een vuil raam, zonder enige controle over de positie, met ongeschikte technologie voor een hoogwaardige foto.

Ik vind het resultaat geweldig. Het heeft iets grungy door de zichtbare kabels en het onscherpe elektriciteitshokje met graffiti, iets melancholisch door de oranjegele zonsondergangsgekleurde binnenkant van de trein en iets stijlvol happy door de lichtblauwe lucht met witte wolkjes. Jep, het zijn de vibrante kleuren die het hem doen. En let op, dit beeld heb ik nu eens totaal niet digitaal bewerkt, dit komt rechtstreeks uit Ilja's telefoon.

Ik denk er sterk over om het te laten printen op een doek op groot formaat en het een plaatsje te geven in onze woonkamer.

Ontbijt met choco

2009-11-20T14:24:00.003+01:00

Hm, de boterhammen blijven even groot en toch denk ik dat ze choco wel lust.

Mijn persoonlijke assistent

2009-11-11T14:07:00.004+01:00

Had ik al verteld dat wij tegenwoordig een persoonlijke assistent in huis hebben? Ze haalt de was van de waslijn (was ophangen lukt nog niet zo goed), ze sluit de afwasmachine (ook als we nog niet klaar zijn met inladen) en ze geeft zelfs wc-papier aan terwijl je op de pot zit (echt waar). Ze biedt ook altijd aan om mee te helpen afwassen en koken.

Maar bovenal is ze mijn natuurlijke drug. Want zeg nu zelf, wie wordt nu niet high bij het zien van zoveel blijdschap?

(met dank aan Emilie en Ilja voor de finishing touches en iMac voor de inspiratie en de muziek)

Ik genoot dit weekend ...

2009-11-08T13:37:00.005+01:00

van de herfsttaferelen in de Zoo van Antwerpen,
van het gezicht van mijn dochter toen ze ontdekte hoe leuk het is om stampend door de plassen te lopen,
van het effect van het verplaatsen van een ladekast en een schilderij naar onze slaapkamer, waar ze tien keer beter tot hun recht komen,
van de kleuren die van het scherm van onze nieuwe iMac (!) afspatten,
van het gezellig bijbabbelen met de vriendinnen,
van het zonnetje dat gefilterd door de warrelende bladeren onze keuken binnenpriemde.

Stockholm

2009-10-30T14:48:00.021+01:00

Stockholm is met stip de allermooiste Europese hoofdstad die ik ken.

Ik was er al geweest, tien jaar geleden, toen ik als student met drie vriendinnen door Zweden reisde. Ik herinnerde mij van deze passage vooral de originele jeugdherberg op Skeppsholmen, namelijk het oud zeilschip Chapman, overal een caféverbod onder 23 jaar, dus ook voor ons, toch veel alcohol en een prikaccident met een giftige Finse wesp en een hevige allergische reactie op de ferry. Ik wist ook nog dat we een dag langer dan gepland in Stockholm gebleven zijn omdat het er ons zo beviel.

Maar ik was een beetje vergeten waarom ik het er zo aangenaam vond. Maar nu weet ik het weer. Ilja en ik zijn er net drie dagen op citytrip geweest en we waren het er over eens: Stockholm moet een fantastische woonplaats zijn, en mocht het niet zo ver van onze familie, onze vrienden en ons hele leven liggen, en het er niet zo koud en donker zijn in de winter, we zouden morgen verhuizen.

Het is wel degelijk een echte stad,

waar alles gebeurt,

een metropool voor haar land,

maar het is ook een stad van parken

met grote, statige bomen,

veel groen,

in de herfst ook geel, oranje, rood en bruin,

en kunst op onverwachte plaatsen.

In de Blauwe Zaal van het stadhuis, of stadhuset in het Zweuds, worden elk jaar 1300 gasten uitgenodigd voor het banket van de Nobelprijs. Moet dat even een netwerk-event van formaat zijn...

Hier zie je Ilja oefenen voor zijn entree op het grote banket.

Los van deze historisch belangrijke zaal is het stadhuset ook een bezoek waard om zijn mooie ruimtes met waardevolle kunstwerken,

prachtige lusters overal

en indrukwekkende plafonds.

De enige andere 'guided tour' die we gedaan hebben was in het Vasamuseet, of het museum waar de 400 jaar oude boot Vasa tentoongesteld werd. Deze boot zonk in 1628 in de haven van Stockholm, twintig minuten na zijn allereerste tewaterlating. In de jaren '60 werd hij uit het water opgevist, volledig gerestaureerd en kreeg het een eigen museum met displays over het weliswaar korte en dus eerder hypothetische leven aan boord, over het Zweden van de 17de eeuw en over de spectaculaire manier waarop de Vasa terug boven water kwam. Fijn museum.

(Dit is niet het echte schip, maar een modelbouwmodel.)

Het was een leuke trip en zeker voor herhaling vatbaar. En dan bedoel ik zowel het bezoeken van Zweden, maar dan misschien in de zomer, als een korte citytrip met ons tweetjes, terwijl Esmée verwend wordt bij de grootouders.

Eindelijk...

2009-10-18T22:38:00.007+02:00

... is onze slaapkamer compleet en helemaal AF!

Het is een lang karwei geweest: behang afsteken, veel behang afsteken, muren repareren en bijplamuren, stopcontacten toevoegen, alweer muren bijplamuren, opnieuw behangen met renovatievlies, muren schilderen, plafond schilderen, lichtspots vervangen, gordijnen naaien, vloer ontboenen en opboenen, ... Het was gelukkig geen solotrip, het was meer een familieproject. Daarom bij deze: dankjewel aan iedereen die zijn/haar steentje of streepje heeft bijgedragen.

En ik mag wel zeggen, het resultaat is geweldig. Deze kamer was altijd al mijn favoriete binnenruimte, omwille van de prachtige parket en de charmante deurklink, maar heeft ze ook nog mooie Noordzeeblauwe en spierwitte muren en stijlvolle gordijnen.

We kunnen er vanavond niet slapen, want het verhuizen van ons bed zou Esmée nu wekken, maar morgen doen we het zeker. Hallelujah... eindelijk.

Muzikaal

2009-10-10T10:38:00.006+02:00

Esmée heeft duidelijk iets met muziek, behalve dan twee ouders die tien jaar muziekschool gevolgd hebben. Slaapliedversies van Beatles-songs zijn een tijd het enige geweest wat rust bracht wanneer Esmée naar bed moest en de muziekdoos die Ilja ooit nog kreeg van zijn tante Mariette na haar reis naar Italië, moet steevast aangedraaid worden wanneer Esmée op het verzorgingskussen ligt. De eerste noten van het Hopla-plingplongdeuntje toveren altijd een enthousiaste lach op haar snoetje en ze danst op elke beat die ze hoort. Vorige week was dat het geklop van onze verbouwende buren.

Op deze video danst ze op een singletje van Buurman. Let op haar gezichtsuitdrukking wanneer ze haar evenwicht even verliest...

Vintage parasol en stipjestrui

2009-10-08T20:12:00.003+02:00

Worstelpartij

2009-10-03T10:30:00.007+02:00

Het park

2009-09-25T20:19:00.016+02:00

Park Spoor Noord is dit weekend opnieuw feestterrein. Kinderdisco, seniorengym, straattheater, frisbeetornooi, workshop vriendschapsbandjes maken, ... je kan het zo gek niet bedenken of je zal het er kunnen zien. Het hele programma van het afsluitweekend vind je hier.

Park Spoor Noord bestaat nog maar een jaar of twee, maar het is sindsdien een vaste waarde in onze buurt, en in mijn leven. Voordien was het een dorre en zwaar vervuilde industriële site waar treinen gerepareerd werden. Nu is het een heerlijke plek met uitgestrekte groene grasvlakten, in de zomer staat er een fantastische lounge-achtige zomerbar met lange tafels, strandstoelen en zitzakken, en voor kinderen is het een absoluut speelparadijs met verschillende klimrekken, een zandbak met wateraanvoer, en een grote speelfontein.

Hieronder zie je Birgit, Helena en mezelf genieten van een cocktail in de zomerbar. De foto dateert van 27 juli 2008, een vijftien uur voor mijn bevalling van Esmée, maar uiteraard wist ik dat toen niet. Daaronder het zicht vanuit diezelfde bar op de speelfontein.

Park Spoor Noord is voor mij een zalige plaats om te gaan relaxen en een plek om memorabele familiekiekjes te schieten.

Zo snel gaat het

2009-09-20T21:40:00.008+02:00

Tegen haar eerste verjaardag kon Esmée aan een duwkarretje stappen. Begin augustus schreef ik er nog over op deze blog en ik postte er een filmpje bij. Nu zijn we twee maand verder en Esmée loopt. Zonder hulp, zonder duwkarretje. Het gaat nog traag en ze is nog heel onzeker, maar ze stapt wel degelijk meer dan vijf stappen in de richting van haar doel.

Wanneer ze met haar houten lieveheersbeestje stapt, gaat het een pak sneller, maar haar doel is dan eerder onduidelijk.

Ik genoot dit weekend...

2009-09-20T21:16:00.007+02:00

van de heerlijke nazomerzon,
van de diepgrijsblauwe kleur die op de muur van onze slaapkamer verscheen,
van de zalige spaghetti bolognaise van mijn echtgenoot,
en van Campo Cadiz, de tijdelijke nazomerbar aan de kade van het Kempisch Dok, heerlijke plek om het weekend af te sluiten. Ik was zelfs even totaal in de war over welke dag het was, helemaal vakantie.

Ik genoot dit weekend...

2009-09-14T20:04:00.012+02:00

van het straatfeest aan onze voordeur met barbecue, minivoetbal, een autovrije baan om voluit op te spelen en de acrobaat Juan Trukyman uit Cuba,
van het relaxe tekenfilmweekend in 't Werkhuys, ook met barbecue en met crossmotors uit plastic,
en vooral van mijn flitsbezoek op vrijdag aan de kleine Bernard, zoontje van Rebecca en Koen, één dag oud.

Wanneer Esmée tv kijkt

2009-09-05T16:10:00.013+02:00

Zelf kijk ik veel te veel tv, vind ik. Gelukkig doet Esmée mij niet in alles na.

Wanneer ik haar even voor de beeldbuis zet, is ze even gebiologeerd.

Voor, laat ons zeggen, dertig seconden.

Dan, vooral als er tekenfilms of levensgrote pratende hoofden te zien zijn, is ze enkele minuten geamuseerd.

Maar dan slaat de verveling al toe.

En dan probeert ze het eens anders, zoals achteruit tv kijken bijvoorbeeld. Taxi blijft er altijd redelijk zen onder.

En tenslotte probeert ze een echte conversatie aan te gaan met die 'talking heads'. Dan moet de tv eraan geloven...

Het echte einde van de zomer

2009-09-03T20:48:00.011+02:00

Zondag was Esmée niet thuis. Ilja en ik profiteerden ervan met een ongepland fietstochtje in de stad na ons avondeten. Zalig. Eerst naar het Eilandje,

het MAS bewonderd dat staat te groeien,

de zeilboten aan de steigers gadegeslaan,

de statige gebouwen aan de waterkant bewonderd,

binnengepiept in het Felixpakhuis, dan verder de Kaaien afgereden, tot voorbij de Suikerrui, en via de Groenplaats, over de Meir en de De Keyserlei naar het Astridplein.

Daar stonden deze jongens te wachten op hun transport naar huis. Twee maanden lang hebben deze indrukwekkende ijzeren schepsels kinderen en grotere mensen vervoerd in de vierkanten draaimolen, een ding van de Zomer van Antwerpen. En wanneer die mannen opkramen, betekent dat het echte einde van de zomer.

La douce France

2009-08-29T12:22:00.008+02:00

De zon scheen,

we speelden buiten,

we aten en we dansten buiten,

we hebben genoten van onze vakantie!

Twee viervoeters

2009-08-11T18:48:00.019+02:00

Esmée is soms een echt stadskindje. Nu al. Net één jaar geworden en je kan al zien waar ze woont. Ze kruipt bijvoorbeeld niet graag op gras.

Het prikt, het is soms nat, en het ligt vol scherpe dingen, zoals een kastanjebolster of een puntig takje, nee, het is haar ding niet. Ze probeert angstvallig haar handjes niet in contact te laten komen met de sprietjes. Van onze ruwe, soms vuile terrasstenen maakt ze zo geen probleem. Elk zwart steentje, stukje schors of duivenstrontje dat ze vindt op haar pad, wordt aan een curieus onderzoek onderworpen, en vaak hoort daar een smaaktest bij.

Kind van haar stadse omgeving of niet, van dieren is ze wel een grote fan.

Onze kat Taxi, ocharme het beest, wordt elke keer begroet met een schelle, overenthousiaste gil, ook als het dier rustig ligt te soezen in de zetel. En als Esmée haar wil aaien, wordt ze getrakteerd op een paar ferme kloppen in haar buik. Taxi blijft er opmerkelijk rustig onder, in tegenstelling tot de twee katten van mijn ouders. Die zien of horen Esmée en maken dat ze weg zijn. Taxi is stiekem blij met de aandacht, denk ik, en soms beantwoordt ze Esmées interesse met gespin, veelvuldige kopjes en gedrentel rond haar hoofd, tot Esmée er een beetje duizelig van wordt.

Met andere dieren kan je haar aandacht ook trekken, maar met onze poes heeft ze toch een speciale band.

They just love each other.

Bestand tegen kinderen

2009-08-02T12:37:00.009+02:00

Nog twee weken en we vertrekken op verlof. Zoals vele jonge gezinnen hebben we een huisje, of moet ik zeggen gite, gehuurd in Frankrijk, in de Dordogne, een streek die blijkbaar lang ondergewaardeerd werd, maar nu opnieuw hip is. Ik heb in ieder geval het gevoel dat iedereen ernaartoe trekt.

Een paar weken geleden, het moet begin juni geweest zijn, wisten we nog niet waarheen. Ik ben dan maar een reisbureau binnengestapt met de vraag om ons een vakantieplek te zoeken, "ergens waar het zeker zonnig is, maar niet té warm, en ook niet te ver van hier, want we hebben een baby mee die dan één jaar oud is. En het moet ook wel veilig zijn voor haar, want ik denk dat ze tegen augustus wel zal kunnen kruipen."

Uiteindelijk hebben we een kleine gite gevonden via een Britse website, op een dikke 800 km van Antwerpen, zonder trappen, zonder verdiepingen, met een terras en een (gemeenschappelijk) zwembad, en een poortje ertussen. Perfect dus voor met een mobiele baby. Gelukkig maar, want het is nu augustus, en ze kan al bijna stappen.

Say cheese!

2009-07-04T10:42:00.006+02:00

Op haar t-shirt stond: "Zeg kaas!"

Ze kreeg een stukje kippenvleesbrood.

Dat smaakte anders dan verwacht.

Maar het was toch lekker.

Gedaan met de rust...

2009-06-16T21:05:00.002+02:00

... want Esmée kan kruipen!

Op tocht

2009-05-06T16:53:00.002+02:00

Sinds een paar weken nemen we Esmée mee op de fiets. In een stoeltje aan het stuur, want voor achteraan is ze spijtig genoeg nog te klein. Ze zou met gestrekte beentjes in het stoeltje moeten gaan zitten en zo kan ik ze niet vastgespen.

Ik vind het zalig om met haar op tocht te gaan. Esmée wordt er helemaal kalm van, maar ook alert en geconcentreerd. Ze piert aandachtig in de verte, bestudeert mijn fietsbel en grijpt af en toe naar mijn vingers. Lief lachen naar de camera zit er nog niet in, maar ja, wat wil je, met zo'n gevaarte op je hoofd...

Alweer nieuw speelgoed

2009-05-03T12:59:00.014+02:00

Esmée is vaak snel uitgekeken op haar speelgoed. We kopen regelmatig nieuwe speeltjes, maar veel dingen blijven haar niet boeien. Er zijn een aantal klassiekers die altijd scoren, zoals haar activity center, haar telefoon van Fisher Price en een aantal rammelaars, maar het is niet altijd gemakkelijk om haar bezig te houden.

In plaats van opnieuw veel geld uit te geven aan leuke houten speelgoed, heb ik zelf iets ineengeknutseld: ik heb een eenvoudige lege petfles platgedrukt en gevuld met een aantal grote en kleine knikkers. En het was een succes!

Zeker een half uur monsterde ze het ding,

schudde ze ermee dat het een lieve lust was

stak ze de fles in haar mond,

probeerde ze het etiket ervan te prutsen,

en observeerde ze hoe de knikkers soms naar beneden rolden en soms niet.

Dit moet ik vaker doen! Veel goedkoper en vooral veel interessanter voor Esmée!

Weg

2009-05-02T19:57:00.016+02:00

De laatste weken hebben we de bovenste verdieping van ons huis aangepakt. Sinds de verhuis, intussen al anderhalf jaar geleden, waren die twee kamers volgestouwd met spullen. De hoeveelheid gerief maakte dat de ruimtes met de tijd omgedoopt werden tot 'klein magazijn' en 'groot magazijn'.

Een paar weekends hebben we nodig gehad om de kamers zo goed als leeg te maken en de rommel in een andere kamer te sorteren in drie categorieën: bijhouden, weg en verkoop. Het etiket 'weg' bleek nog onderverdeeld te kunnen worden in 'vuilbak', 'papier', 'containerpark' en 'kringwinkel'. De berg bij te houden materiaal wil ik dit en komend weekend in transparante plastic bakken wegbergen in de kelder, met labels uiteraard, helemaal zoals het hoort. De zaken in de hoek 'weg' lagen, zijn allang weg. En de hoop 'te verkopen' heb ik deze week verkocht, op de Nederlandse Koninginnedag! Op deze nationale feestdag is het elk jaar 'vrijmarkt': iedereen mag er zijn brol verkopen op straat. Heel Nederland is dan eigenlijk één grote vlooienmarkt. Mijn zus Emilie en ik konden met onze rommel terecht bij mijn goede vriendin Joke, die in Amsterdam woont en elk jaar een heel strategisch plekje bezet op een brug tussen het Centraal Station en één van de drukste winkelstraten van de stad.

Resultaat van mijn verkoopssessie:

Totale opbrengst: 93,75 €

Topitem: mijn oude rode cellokist aan 30 €

Meest bepoteld item en uiteindelijk van de hand gedaan voor één onnozele euro: een National Geographickalender (van 2007) met prachtige beelden van topfotografen

Toch verkocht tegen alle verwachtingen in: oude National Geographicmagazines, dankzij een kartonnetje met de tekst "0,50 € voor 5 stuks"

Populairste onderdelen van onze stand: de bananendoos met het bord "gratis" en de kom met gratis snoepjes

Ik was heel blij met het eindresultaat. Ik ben er met een bomvolle auto heengereden en ik kwam met maar één doos kleren terug naar huis.

Ik moet toegeven, ik ben al beginnen investeren in een nieuw rommelimperium en heb op de Amsterdamse vrijmarkt ook één item gescoord: een leuke klok, mét timer, voor amper twee euro!

Eerste uitstapje naar Ikea...

2009-04-23T22:17:00.006+02:00

... en Esmée genoot er evenveel van als haar mama! :-)

Esmée geniet van een warme dag

2009-04-12T18:24:00.006+02:00

En de eeuwige vraag blijft: lijkt ze nu meer op haar mama of op haar papa?

Haar

2009-04-12T14:15:00.006+02:00

Mijn broer werkte 2 maanden in Qatar, mijn dochter was 2 dagen in Aartselaar. En beide kwamen ze terug met een ander kapsel!

Esmée nam de telefoon op.

2009-03-11T21:17:00.004+01:00

"Papa," fluisterde ze,"'t Is voor u. Wat moet ik zeggen? Dat je niet thuis bent?"

Maf diertje

2009-03-08T21:11:00.009+01:00

Borgerhout zelf heeft niet veel groen, maar is wel omringd door de leukste en levendigste stukjes natuur in de stad: het gloednieuwe Park Spoor Noord, het statige Rivierenhof in Deurne en... de Zoo van Antwerpen. De eerste twee parken bezoeken we regelmatig en voor de dierentuin hebben we ons dit jaar een gezinsabonnement aangeschaft.

Hoewel de Zoo er in de winter niet op zijn best uitziet, gaan Ilja en ik er heel graag wandelen en genieten van de rust en de vredige sfeer. Esmée apprecieert een wandelingetje ook wel, maar de meerwaarde van een 'dieren'tuin heeft ze toch nog niet helemaal mee.

De bonte vissen vindt ze wel fascinerend...

... naar de vogels kijkt ze wel...

... de tapir kan haar geen bal schelen...

... maar dat meisje dat je kan zien in het aquarium van de zeeotter, daar is ze wel wild van!

Kroes

2009-03-06T14:21:00.025+01:00

Borgerhout heeft soms te kampen met een fout imago, maar dan vooral bij mensen die het niet goed kennen. Voor mij is Borgerhout een woonbuurt, vlakbij het centrum van 't stad, dichtbij het Centraal Station en dus de rest van de wereld, en een broeihaard van grote en kleine culturele initiatieven, zoals de Roma, de Rataplan, 't Werkhuys en Hof Ter Lo. De lijst van Borgerhoutse toneelgezelschappen en theater(tje)s is eindeloos: Theater Tol, Sering, Theatergarage, Aksident, Poppentheater Jojo, Jeugdtheater Luxemburg, Circusatelier Kay Fou, ...

Sommige van deze artiesten gaan voor het grote werk: Theater Tol zorgt binnenkort voor spektakel op het aankondigingsfeest van de Commonwealth Games in Delhi en de bezieler van het theaterproductiehuis De Nieuwe Horizon speelt een hoofdrol in de populaire musical Daens. Ook dEUS repeteert in Borgerhout.

Maar af en toe vind je in het culturele aanbod van Borgerhout ook kleine, originele pareltjes. Zo kreeg ik gisteren een flyer in handen voor de voorstelling "Kroes" van het jonge multimediacollectief POK, te zien in Carwashtheater.

Coole naam voor een theater! En de voorstelling zelf? Dit is wat de flyer vertelt: "Kinderen vanaf 6 jaar schepen in als matroos op een mysterieus schip. Met de verhalen van Jules Verne in het ruim, steken ze van wal. Een reis op een schip zonder kapitein, vol onzekerheden en twijfel, waarbij de reis belangrijker is dan de bestemming. 'Kroes' is een mengeling van theater en videogame. Speciaal voor de voorstelling werd een gameomgeving gecreëerd waar het publiek middenin zit. De kinderen besturen zelf het schip en bepalen de route. Enkel voor kinderen met baarden dus..."

Ik heb de voorstelling zelf nog niet gezien, maar mocht ik kinderen hebben in de lagere school, ik zou wel weten wat te doen deze woensdag.

(Klik op de flyer om de volledige tekst te lezen.)

(Oh, en euh... normaal ziet de flyer er veel funkier uit, de bomen hebben er fuchsia gebladerte en geen paars, het ligt aan Blogger denk ik... )

Een middagje Lillo - impressies

2009-02-23T21:16:00.016+01:00

Speel!

2009-02-12T21:59:00.008+01:00

Babyspeelgoed, of speelgoed in het algemeen, is niet altijd mooi. En terecht. Het moet leuk zijn om mee te spelen, leerrijk en inspirerend, het moet niet passen in een modern, monochroom interieur. Daar dient het niet voor. Maar zo zorgt het wel voor een rommelig uitzicht van je woonkamer van zodra je baby groeit en meer en meer speelgoedjes cadeau krijgt.

Gelukkig bestaan er funky winkels als Akotwee! Daar heb ik een kleurrijke, maar stijlvolle, en vooral praktische rieten mand gevonden die perfect dienst doet als schatkist voor dat bont allegaartje speelgoed. Ik was er meteen weg van.

En kijk, ze zit al vol!

Een prachtige dag

2009-01-31T22:01:00.010+01:00

Als werkende moeder worstel ik met tijd. 's Morgens op tijd op het werk geraken, 's avonds koken, opruimen, in het weekend kleren wassen, met een baby in huis kost het veel energie om alles gedaan te krijgen. Een klein projectje als een droogkast kopen lukt ons niet uit tijdsgebrek. Zelfs 'Getting Things Done' krijg ik niet gelezen!

Soms frusteert het mij wel. Er blijft zo weinig tijd over voor plezierige dingen. Elke zondagavond denk ik, verdorie, nu is het weekend weer voorbij en er moest nog zo veel gebeuren.

Vandaag was een ideale dag om dat patroon van to-do-lijstjes gekoppeld aan schuldgevoelens te doorbreken. We zijn met zijn drieën de stad ingetrokken en we hebben ons volledig laten gaan.

We hebben veel geld uitgegeven. Voor Ilja een nieuwe zonnebril gekocht. Dat was nodig, want zijn vorige was kapot. Voor mij nieuwe schoenen. Dat was ook nodig, want mijn oude waren echt versleten. Voor Esmée nog wat speelgoed. Dat was niet nodig, maar je kan onmogelijk In De Olifant buiten lopen zonder minstens één kleinigheid te kopen. En een nieuwe speelgoedmand. Ik was op zoek naar een eenvoudige rieten mand, maar vond er een veel mooiere van Oilily.

We hebben lekker gegeten, op één van mijn favoriete adresjes in de stad, de Kapitein Zeppos. Een kalkoengebraad en een bolleke voor Ilja, een groentencurry en een heerlijk frisse ice-tea voor mij en voor Esmée, wel, een fruitcocktail van appel, banaan en perzik.

We hebben de hele dag genoten van het zonnetje, en af en toe tegen mekaar gezegd hoe een zalige dochter we wel niet hebben.

En Esmée, die vond het ook een prachtige dag.

Aureline

2009-01-22T21:41:00.014+01:00

Veel van mijn vrienden hebben de laatste jaren een huis gekocht, daarna zijn we met zijn allen getrouwd en op dit moment zitten we volop in de babyboom. Een fijn neveneffect is dat we voortdurend leuke kaartjes in de bus krijgen. Het laatste is van Arnaud, het zoontje van mijn goede vriendin Helena. Héél schattig prentje van een mannetje met een lange sjaal in een dubbeldekker vliegtuigje. Een klein zinnetje op de achterkant trok mijn aandacht: "Speciaal geschilderd voor Arnaud". Ik ging een kijkje nemen op de website die erbij stond en ontdekte... Aureline.

Deze vrouw uit Edegem schildert kinderkamerkunst, ontwerpt hebbedingetjes en drukwerk, workshopt en organiseert creatieve feestjes. De structuur van haar webstek is nogal onduidelijk, maar haar tekeningen zijn zo snoezig! Woorden als draakje, bloemenfeetje, herinneringendoosje en zeemeerminnenlampje dwarrelen over het scherm. Vooral de 'meisjesfeestideetjes' spreken tot de verbeelding. Kinderen vanaf 8 jaar maken onder begeleiding van Aureline zelf een schilderijtje, knutselen een juwelendoosje in elkaar of versieren een memobord. Klinkt ongelooflijk leuk!

Spijtig genoeg is Esmée volgende week nog maar zes maand oud...

Groeien meid! Groeien!

Esmée en haar papa

2009-01-21T21:47:00.007+01:00

Esmée gaat graag naar de crèche. Ze geniet er van de gezellige drukte, de constante beweging en de aandacht van de verzorgsters, die elke ochtend een brede smile krijgen als begroeting.

Toen Ilja en ik haar deze week samen gingen ophalen, zat ze zoals vaak vanuit haar relax de boel te bekijken alsof het een toneelstuk was. Eén jongetje, ik schat een jaar of twee oud, stond er luid te wenen. Zijn vader stond de situatie uit te leggen alsof de dames van de crèche het zelf niet begrepen. Ter illustratie toonde hij ook even hoe kordaat hij ermee omging. Hij greep zijn zoontje bij de arm, schudde hem eens door mekaar en beval hem "een flinke kerel" te zijn, en in de hoek te gaan staan, "want dat ze niet naar huis vertrokken voor hij gekalmeerd was". Natuurlijk was het antwoord van de jongen een crescendo.

Ik weet dat wij ooit ook wel zo'n scènes zullen meemaken, en waarschijnlijk op de lastigste momenten en in het slechtst denkbare gezelschap, maar dit zag er allemaal een tikje aggressief uit. Ik werd er ongemakkelijk van, en ik wou gewoon zo snel mogelijk weg.

Intussen was Ilja Esmée warm aan het aankleden. Mijn dochter heeft het zo niet voor jasjes, skipakjes of mutsen, dus ik verwachtte mij aan het gebruikelijke protest. Maar nee. Ilja overlaadde Esmée zo met kusjes en kietelde haar met zijn gezicht in haar buik, en slaagde er toch in om haar tegelijk haar jas aan te trekken. Dus wat doet Esmée? Giechelen en lachen terwijl ze met haar kleine handjes door zijn haar probeert te roefelen.

En toen dacht ik, dat kind is niet alleen content in de crèche, ze heeft ook nog eens een fantastische vader.

Dit is thuis. Zo klinkt luidop lachen en hikken tegelijkertijd.

Iemand heeft al veel zin in de skivakantie

2009-01-08T22:32:00.007+01:00

Ons Taxi

2009-01-07T22:18:00.009+01:00

Ook voor onze kat Taxi, door ons buurjongetje omgedoopt tot Taxipoes, was 2008 een bewogen jaar. Op driejarige leeftijd nog veranderen van eigenaar én van woonst, amper een dikke maand later een kleine verbouwing moeten doorstaan met veel lawaai en stof, dan drie weken buitengesloten worden wegens huwelijksreis van de nieuwe baasjes en dan, alsof dat allemaal nog niet genoeg is, een BABY moeten verwelkomen in het gezin.

Het was alsof Taxi het voelde aankomen. Drie weken voor de geboorte bleef ze nog eens vier dagen weg. Alsof ze ons wou waarschuwen: "Vergeet mij niet, en vergeet niet dat je mij nog zou missen, mocht ik niet terugkeren."

Maar ze kwam dus wel opnieuw opdagen, de staart in de lucht. Gulzig dronk ze in één teug een kommetje water leeg en keek mij dan aan met een puberale blik die niets meer zei dan "Watte?" Wat ze al die tijd juist gedaan heeft, weet ik niet...

En ze kreeg gelijk. Vlak na de geboorte van Esmée kreeg het beest wel nog eten en drinken, maar alle aandacht ging naar onze kleine spruit. Af en toe vleide Taxi zich naast ons in de zetel wanneer Esmée en ik met de duizendste borstvoeding bezig waren, maar meer contact was er tussen ons bijna niet.

Intussen is de relatie met Taxi genormaliseerd en heeft de poes er zelfs een baasje bij. Na maanden van compleet negeren, reikte Esmée vorige week plots een voorzichtig handje naar de pluizige vacht van Taxipoes. Die staarde verontwaardigd terug en was te verbouwereerd om op tijd te reageren.

Morgen krijgt Taxi even heel veel persoonlijke aandacht, maar waarschijnlijk niet die waar ze op zit te wachten. Morgen gaan we namelijk voor de eerste keer samen naar de dierenarts. Dat wil zeggen: kat in de doos krijgen, kat uit de doos halen, kat laten betasten door vreemde meneer/mevrouw, misschien een prik, en dan opnieuw kat in de doos.

Dat wordt quality time.

Over 2008

2009-01-04T21:20:00.013+01:00

2008 was voor ons een jaar waarin heel veel gebeurd is. In januari waren we nog maar net verhuisd, twee maanden zwanger en volop bezig met de uitnodigingen voor ons trouwfeest. In februari redden we Taxi van het kattenasiel en genoot ik met mijn beste vriendinnen van een superleuk vrijgezellenweekend in Amsterdam. Begin maart brachten Ilja en ik een blitzbezoek aan Ijsland en een week later trouwden we in het fantastische Keienhof. Onze huwelijksreis naar Cuba bracht rust en energie in april. In mei kochten we een knalroze kinderwagen, in juni toverden we een babykamer in ons huis.

Eind juli kwam Esmée.

In augustus en september was er Esmée.

Eind oktober begon ik opnieuw te werken. In november maakten we onze eerste buitenlandse trip als gezin naar Duitsland en zag Esmée voor het eerst vallende sneeuw. In december werd Esmée vijf maand en begonnen we te dromen over een nieuwe keuken en badkamer...

Ik wens al mijn lezers een interessant, boeiend en gelukzalig 2009!

Antwerpen is zwanger!

2008-12-21T13:38:00.014+01:00

De Zoo van Antwerpen verwacht een baby-olifant! De Indische Pjo Pjo is nu 17 of 20 maand zwanger. Als alles goed gaat, zal België volgend jaar voor het eerst een olifantenbevalling meemaken, die je live kan volgen! Via http://www.baby-olifant.be/ kan je je registreren, zodat je een sms ontvangt van zodra de bevalling op gang komt. De website toont dan live beelden van de geboorte uit de stal. Verder lees je er nu al waarom de dierenartsen er 3 maand naast kunnen zitten, hoe lang een olifantendracht wel duurt en wat het resultaat was van de echografie (zie foto).

De dierentuin zoekt nog een naam voor de boreling, liefst een Aziatische naam, die begint met een K. Als jouw suggestie het haalt, mag je als allereerste op kraambezoek.

Wordt zeker vervolgd.

Een echt meisje

2008-12-15T22:02:00.015+01:00

Vanaf de eerste dag vond iedereen dat Esmée al een echt meisje was.

Ze is nu 4,5 maand oud...

... en juwelen maken haar blij.

Echt gebeurd

2008-12-11T11:36:00.006+01:00

De 'place to be' bij ons in de buurt is de Kerkstraat. Je vindt er enkele gezellige restaurantjes, hippe terrasjes, een magnifiek betegeld plein waarop jongens uit de buurt regelmatig hun voetbalkunstjes tonen, een kleine speeltuin en Café De Kroon. Een paar keer per jaar organiseert het buurtcomité een feestje op het plein. Afgelopen zomer kwamen de Fixkes optreden, gevolgd door een verrassend goede dj-set, volgende week is er een warm winters wijkfeest, met Thor en Oliver voor de kleintjes, jenever en glühwein voor de grote mensen.

Zoals dat bij zo'n kleine evenementen gaat, krijgen de bewoners uit de buurt een aankondiging in de bus. Bij het flyeren moet je altijd opletten dat er geen verveelde hond achter de voordeur zit, die bij het flapperen van de brievenbus, een hap neemt naar jouw vingers. Gelukkig blijft het meestal bij een verschietachtig luid geblaf.

Maar vorige week geloofde één van de vrijwilligers van het wijkcomité zijn eigen oren niet. Toen hij een paar dagen voor het islamitische Offerfeest, waarbij gelovige moslims een dier ritueel slachten, in één van de huizen een briefje binnenstak, hoorde hij uit de gang geen hond, maar het geblaat van een schaap...

En na vier maanden..

2008-12-07T17:15:00.005+01:00

... kan ik opnieuw in mijn broeken van vorig jaar! Ik moet zeggen, net na mijn bevalling vlogen de kilo's eraf. Ik denk dat ik na twee weken nog maar twee zwangerschapskilootjes meedroeg en nog vier weken later woog ik evenveel als het jaar ervoor.

Maar mijn figuur was toch niet hetzelfde. Heel mijn bevallingsverlof heb ik nog twee zwangerschaps-jeansbroeken afgewisseld, tot ze tot op de draad versleten waren en ik ze absoluut beu was. Om te gaan werken heb ik dan maar twee nieuwe broeken gekocht (en een jas en twee pulls).

Maar nu pas ik dus opnieuw in mijn oude kleren! Dat wil zeggen dat ik niet meer moet kiezen tussen broek a en broek b, en dat ik opnieuw de luxe heb om, als ik dat wil, elke dag van de week een andere broek aan te trekken!